Thierry Jonquet
Tarantula
„Tarantula”to książka psychologiczna o niesłychanej fabule, to historia kata i jego ofiary. Konstrukcja tej powieści opiera się na przedziwnej intrydze, makabrycznych wydarzeniach i zaskakującym zakończeniu. Autora inspiruje, jak sam mówi „barbarzyństwo świata, w którym żyjemy”. Książka zdecydowanie dla czytelnika dorosłego, posłużyła za scenariusz do filmu Pedro Almodovara „ Skóra,w której żyję”. Polecam Renata

 

J.M.G. Le Clezio
Powracający głód
Najnowsza powieść Le Clezio to opowieść o głodzie w sensie dosłownym ale przede wszystkim o głodzie życia. Francuski prozaik kreśli tu obraz przedwojennego Paryża i widmo nadchodzącej wojny. Młoda dziewczyna Ethel, która jest bohaterka tej powieści bardzo szybko musi dorosnąć. Z podlotka przeistacza się w inteligentną, energiczna kobietę, dojrzalszą i mądrzejsza od swoich rodziców. Bliskości jakiej nie może zaznać od rodziny, Ethel szuka u przyjaciółki Kseni, rosyjskiej emigrantki. Jednak upływ czasu i wojna dadzą prawdziwe świadectwo tej przyjaźni. To uczucia będą stale podstawowym doświadczeniem życiowym Ethel. Polecam Renata

Xavier Grall
Wierny Bretanii
Zbiór 44 felietonów. Nie są to felietony li tylko dziennikarskie. Nierzadko przybierają kształt miniatur prozatorskich. W jednym z felietonów jest również wątek polski – „ Godna podziwu Polska, która tyle razy była ukrzyżowana, a zawsze zmartwychwstała !” Polecam M.

 

 

Andrzej Tadeusz Kijowski
Opis obyczajów w XV – leciu międzysojuszniczym – t. I – IV
To rozprawa, w której Andrzej Kijowski opisuje czas od wyjścia Polski z Paktu Warszawskiego i RWPG aż po wkroczenie do NATO i UE. Opowiada historię odrodzonego samorządu, prywatnych telewizji, radia, prasy. Polecam M.

 

 

Olga Paluchowska – Święcka
Prosektorium
Zmysłowa i kobieca książka o sile uczuć, oparta na niebanalnym pomyśle, momentami szokująca, a jednocześnie niezwykle subtelna. Studentka Natasza, z powodu ciężkich przeżyć miłosnych postanawia zmienić środowisko i przeprowadza się do nowego miasta. Tam dorabia dorywczo jako modelka. Znajduje również pracę w prosektorium, gdzie zajmuje się tzw. papierkową robotą. Dzięki bliższej znajomości z kilkoma pacjentami z pobliskiego szpitala jej życie odmienia się, a dziewczyna nabiera perspektywy do dotychczasowych wydarzeń, i odkrywa co jest naprawdę w życiu ważne.

Jacek Komuda
Krzyżacka zawierucha
Rzecz ma swój początek w 1454 roku pod Chojnicami gdzie polskie pospolite ruszenie zbiera cięgi i bolesny rewanż za Grunwald. Pasowany w ostatniej chwili na rycerza Bolko – wnuk Zawiszy Czarnego, wbrew własnej woli wpada w sam środek pełnej intryg, zdrad i podstępów rozgrywki między trzema bezkompromisowymi stronnictwami. Każde czegoś od niego chce. Każde uznaje tylko lojalność wobec siebie. A w samym środku gołowąs, który w tej rzeczywistości musi dojrzewać w błyskawicznym tempie. Na naukę na własnych błędach jest za późno. Łotrzykowska opowieść Komudy osadzona w ściśle historycznym czasie tchnie misternie zbudowaną atmosferą przypominającą cykl książek z serii „Przyłbice i kaptury”, ale korzenie ma mocno wrośnięte w sienkiewiczowskich Krzyżakach. Przygody Bolka z Rożnowa w niczym nie ustępują perypetiom Zbyszka z Bogdańca, więc miłośnikom polskiej prozy przygodowo-historycznej polecam – Piotr

Verdana Rudan
Miłość od ostatniego wejrzenia
Na okładce ślubna obrączka i kastet. Panna młoda z wyraźnie podsiniaczonym okiem. I już można podejrzewać, że lektura książki nie będzie lekka, łatwa i przyjemna. Jeżeli dodamy do tego kontekst kulturowy Bałkanów w przededniu jugosłowiańskiej wojny domowej a potem czas coraz krwawszego konfliktu politycznego, społecznego i religijnego to mamy wreszcie wizję całości, na tle której Verdana Radun opowiada historię pewnego małżeństwa. Jest to opowieść o uwodzeniu, ujarzmieniu, poniżeniu i zemście. Opowieść o miłości i nienawiści. Opowieść bez zaplanowanego happy endu, ale jak tu nie polecać, gdy Verdana Rudan („Ucho, gardło, nóż”; „Murzyni we Florencji”) mistrzynią słowa jest i basta! Polecam – Piotr

Magdalena Kulus
Blondyn i Blondynka
Wydawnictwo SOL, którego współudziałowcem jest szczecińska autorka bestsellerów Monika Szwaja, wydało niezwykle ciekawą i pouczającą książkę. Tytuł „ Blondyn i Blondynka” może sugerować damsko-męską parę i jej życiowe perypetie. Ktoś, kto się nim zasugeruje, znajdzie jednak w niej dużo więcej. Tytułowym Blondynem jest pies Igor, a Blondynką pani imieniu Magdalena, która jest autorką książki pisanej w formie pamiętnika. „Każdy człowiek ma swoje Himalaje. Czasem wyczynem godnym zdobycia Korony Ziemi staje się samodzielna wyprawa na uczelnię albo do kościoła. Magda Kulus ma zanik mięśni, jeździ na wózku i codziennie zdobywa jakiś Mount Everest”. Tak pisze o autorce pamiętnika Monika Szwaja. Magdalena od lat porusza się na wózku i proste, codzienne czynności stanowią dla niej nie lada wyczyn ale pracuje, studiuje, podróżuje, bawi się, pisze, pije czerwone wino z przyjaciółmi i po prostu smakuje życie. Jak każdy młody człowiek. Blondyn jak na psa-asystenta przystało, pomaga swojej Blondynce nie tylko ściągać skarpetki, podsuwać czy wyciągać poduszkę spod głowy, poprawiać nogi, sprzątać śmieci upadające bądź leżące na ziemi (wszędzie leżą, nawet w windzie), ale przede wszystkim daje jej radość i bezinteresowną miłość. Pamiętnik napisany jest z dużym poczuciem humoru o czym świadczy fragment, gdzie Igor staje nawet do komunii na mszy, licząc na to, że ksiądz wsadzi mu coś do pyska. Czytając Magdalenę Kalus uświadamiamy sobie, że nasze codzienne problemy, to… żadne problemy. Co stanowi kolejny atut tej mądrej, urzekającej bezpretensjonalnością książki. Warto po nią sięgnąć. Polecam – EB.

Stacey O’Brien
Sowa Wesley. Prawdziwa opowieść o miłości i zaufaniu
Autorka książki, Stacey O’Brien jest wykwalifikowanym biologiem, specjalizującym się w badaniach nad zachowaniem dzikich zwierząt. Przez wiele lat pracowała w Ośrodku i laboratorium w Caltech. Aktualnie jest ekspertem od rehabilitacji zwierząt i obrońcą przyrody. Mieszka w Południowej Kalifornii. Książka wydana  z serii „ Zwierzęta i ludzie” poruszyła, wzruszyła, skłania do głębokich przemyśleń i jednocześnie – ogromnie wzbogaca wiedzę o sowie płomykówce i nie tylko. Historia przyjaźni autorki z sową płomykówką, której nie można było wypuścić na wolność ze względu na uszkodzenie nerwu skrzydła, trwała od czwartego dnia życia ptaka przez ponad 19 lat! Wesley okazał się stworzeniem niezwykle inteligentnym, uczuciowym, o bogatej psychice i emocjonalności, o jaką nikt z nas nie podejrzewałby sowy, np. nie tolerował kłamstw, miał swój honor i dumę, czasami kaprysił i miał wymagania, oczekiwał bezwarunkowej miłości i taką samą darzył Stacey. Polecam wszystkim miłośnikom ptaków, a sów w szczególności – EB.

Mirosław Maciorowski
Sami swoi i obcy
Sami swoi i obcy to książka stanowiąca niezwykłą mozaikę wypędzonych, prawdziwą historię zwykłych ludzi stworzoną przez Mirosława Maciorowskiego, dziennikarza Gazety Wyborczej. Podstawą jej napisania są udostępnione materiały w postaci zdjęć i dokumentów polskich obywateli z różnych warstw społecznych z Kresów Wschodnich. Zmuszeni byli do rozpoczęcia swego życia na nowo na Dolnym Śląsku, Górnym Śląsku, ziemi lubuskiej, Pomorzu, Warmii i Mazurach, na ziemiach odzyskanych. Dzięki przedstawionym historią wypędzonych, dowiadujemy się jak istotnym świadectwem jest ten zbiór reportaży. Zbiór dotyczący dramatycznych okoliczności transportu i opresji, w jakiej znaleźli się ci ludzie pod koniec wojny. Polecam Wioletta

Isabel Allende
Portret w sepii
Isabel Allende to autorka książki Portret w sepii – zamykająca trylogię, stanowiącą ciąg dalszy opowieści o życiu Aurory del Valle, członków jej rodziny oraz przodków. Główna bohaterka wychowywana przez dziadków w związku z tragicznymi życiorysami rodziców, nieoczekiwanie, jakimś zbiegiem sytuacji zamieszkuje ze swoją babką ze strony ojca, Pauliną. Wraz z nią wyjeżdża do Chile. Będąca ciągle pod kloszem, zapragnie swobody, wolności, a przede wszystkim samodzielności. W książce przedstawione zostały dość szczegółowo rodzinne tajemnice, ploteczki, sensacje, sytuacje nie tylko komediowe, ale i te tragiczne. Allende do książki przemyciła dużą dawkę historii tej nawet sprzed 100 lat dotyczącej zarówno Chile, Kalifornii jak i Ameryki Południowej. Obraz społeczeństwa został ukazany dość barwnie. Aby poznać dokładnie losy bohaterów zachęcam do przeczytania pierwszej i drugiej części – Dom duchów i Córki Fortuny, równie interesujących powieści. Polecam Wioletta

Antoinette van Heugten
Dotknąć prawdy
W oczach swojej matki Max Parkman autystyczny chłopak zawsze był idealnym synem – Jednak wszystko się zmienia, gdy zostaje oskarżony o morderstwo.
Prawniczka, z Nowego Jorku Danielle Parkman, zaczyna zdawać sobie sprawę, że stan jej ukochanego syna bardzo się pogarsza – chłopak staje się coraz bardziej agresywny i zaczyna brać narkotyki. Matka nie chce jednak zaakceptować diagnozy lekarzy ze szpitala psychiatrycznego. Nie może uwierzyć , że Max może być niebezpieczny dla otoczenia i siebie. Do czasu, gdy znajduje zakrwawionego i zamroczonego syna tuż obok brutalnie zamordowanego pacjenta szpitala. Zamknięta w świecie strachu i wątpliwości uparcie twierdzi że jej syn jest niewinny. Sama już nie wie czy to ona nie traci poczucie z rzeczywistością? A jeśli to prawda, że jej ukochany syn jest bezwzględnym mordercą? Co teraz? Danielle chce za wszelką cenę dowieść prawdy.

Katarzyna Rosicka-Jaczyńska
Ołówek
„Dzisiaj całuje mnie tylko 82-letnia ciocia. Jeszcze sześć lat temu całowałam się jak szalona z nowo poznanym facetem w moim życiu. Miałam czterdzieści lat, wyglądałam na trzydzieści, czułam się na dwadzieścia parę”. Tak zaczyna się autobiografia młodej, energicznej niegdyś, przedsiębiorczej bizneswomen, zaradnej kobiety, matki trójki dzieci, na którą pewnego dnia spada straszna diagnoza – SLA stwardnienie zanikowe boczne – choroba śmiertelna. Bardzo intymna relacja pani Katarzyny, która zmaga się z chorobą już 10 lat. Szuka nadziei i pomocy w ajurwedzie, gdzie ciało i duszę traktuje się równorzędnie. Wyjeżdża na 3 msc. do Indii, bo tam chorych traktuje się z atencją, godnością i należnym szacunkiem. Tam człowiek jest człowiekiem, bo chory pragnie zrozumienia, cierpliwości, ciepła, rozmowy – czyli dokładnie tego samego, co każdy z nas! U nas nietolerancja, głupota i ignorancja nakazuje coś zgoła innego. Autorka pisze „może powinnam napisać słownik, który tłumaczyłby słowa z języka zdrowych na język chorych? Zdrowy się denerwuje – chory histeryzuje, zdrowy ma problemy – chory narzeka, zdrowy nie ma humoru – chory ma fochy, zdrowy nie ma ochoty- chory wybrzydza, zdrowy ma potrzeby – chory grymasi” itd. Czytelniku znajdziesz tu ból, bezradność, łzy, rozpacz, ale i nadzieję, pozytywną energię, a przede wszystkim nauczysz się i zrozumiesz, że warto cieszyć się każdą przeżytą i daną ci chwilą. Polecam Małgorzata

Danuta Wałęsa
Marzenia i tajemnice
Najbardziej oczekiwana książka 2011 roku, najlepszy pijar od dziesięcioleci, objętościowy kolos z którego nic nie wynika, a już najmniej jakie p. Danusia ma marzenia, a jakie tajemnice. Może poza jednym – aby mąż był „bliżej mnie”, ale czy to możliwe kiedy w ponad 500 stronicowej książce ani razu nie ma czułego, ciepłego słowa o Lechu, Leszku. Nigdy nie nazywa go po imieniu, jest zawsze mężem albo Wałęsą, który nigdy się jej nie zwierza, nie rozmawia, nie radzi, nie dopuszcza do polityki, której ona ani nie lubi ani nie rozumie – o czym sama pisze. Jedyne co można wyciągnąć z tej książki to trzy wątki: 1. Działalność polityczna męża wraz z ważniejszymi wydarzeniami historycznymi z jego udziałem. 2. Jej samotność, mimo sporej rodziny, znajomych, przyjaciół, którymi się otacza. 3. Trud włożony w wychowanie dzieci, scalanie rodziny i radzenie sobie z przeciwnościami czasów PRL-u. Jest b. niekonsekwentna i niesprawiedliwa. Z jednej strony podkreśla, że świetnie sobie sama radziła, z drugiej narzeka na samotność, wyobcowanie, gdy wokół było zawsze pełno ludzi i drzwi otwarte. Inna niekonsekwencja: dla niej liczy się człowiek nie wykształcenie i dyplomy, a nie omieszka podkreślić jak świetne wykształcenie posiadają jej dzieci i jakie to ma wielkie znaczenie. Wypowiadanie się i wydawanie wyroków o różnych ludziach polityki też jest niesmaczne, kiedy podkreśla swoją niechęć oraz brak zainteresowania nią. Opisując spotkania z głowami państw, politykami, królami i władcami państw zachodnich niewiele pamięta, nie ma żadnych wspomnień, albo nie wywarły na niej większego wrażenia czy znaczenia. Jedyne spotkania, które robiły na autorce wrażenie były te z papieżem Janem Pawłem II. Czasy tworzenia „Solidarności”, strajki, stan wojenny, internowanie męża, odbiór nagrody Nobla, to wszystko dzieje się na oczach p. Wałęsy, a pisze o tym bez emocji, jakby była nieobecna, jakby te wydarzenia nie miały dla niej istotnego znaczenia. Pisze, że była silna, odważna, a ja uważam że jej siła wynikała z ogromnej ignorancji. Na co drugiej stronie są zwroty „nie pamiętam tego”, „zatarło mi się w pamięci” więc jak można pisać książkę niczego nie pamiętając. Książka zawiera dużo zdjęć, które ogromnie podniosłyby wartości książki, gdyby chociaż była ułożone chronologicznie. Choć trzeba przyznać na + że Pani Danuta jest niezwykle fotogeniczną i piękną kobietą. Małgorzata

Frank McCourt
Prochy Angeli
Poruszające wspomnienia młodego Franka, który musi walczyć o przetrwanie w irlandzkich slumsach. Powrót do Limerick miał być dla rodziny McCourtów ucieczką od biedy w Ameryce, ale podróż zdaje się na nic – cień Wielkiego Kryzysu sięga i tam. Ojcec topi smutki w pubach, wydając w nich sporadycznie zarobione pieniądze, a matka, Angela, nie ma dość siły by pracować i wyżywić czwórkę dzieci. Dwóch młodszych braci Franka umiera z głodu. Rodzina nie dość, że żyje w nędzy, to jeszcze poprzez amerykański akcent jest postrzegana przez otoczenie jako „inni”, spokrewnieni z gangsterami. Autor – kilkunastoletni chłopiec – dojrzale opisuje otaczającą go szarą rzeczywistość, której przeciwstawia swoją dziecięcą ciekawość i przenikliwość. Jego wewnętrzne przeżycia, emocje, spostrzeżenia dotyczące świata nadają koloru i humoru przeżywanej tragedii. Po przeczytaniu można tylko wyrazić podziw dla Franka, który pokonał tak wysoką poprzeczkę ustawioną mu przez życie. Autor po latach wrócił do Ameryki. Życie na nowym kontynencie opisał w książkach pt.: „I rzeczywiście” oraz „Nauczyciel”. Polecam Bożena

Rebecca Pawel
Śmierć nacjonalisty
Wciągająca powieść kryminalno-historyczna, w której z napięciem obserwujemy dwa bliźniacze, zazębiające się śledztwa – oba prowadzone przez niedoświadczonych „śledczych”, dla których rozwikłanie zagadki powiązanych ze sobą morderstw jest sprawą osobistą i nadrzędną. Rebecca Pawel jednak nie konstruuje typowego kryminału; wątek morderstwa jest sprawnym pretekstem do ukazania Madrytu roku 1939 z dwóch perspektyw – oczami Carlosa Tejady, sierżanta Gwardii Cywilnej oraz z punktu widzenia Gonzalo Llorente, należącego do przegranych carabineros. W niedługiej opowieści Pawel zawarła oprócz wątku kryminalnego trudną miłość w czasie wojennym, podzieloną ideologicznie społeczność, cierpienia biednej, głodującej ludności i jej próby normalnego egzystowania w tak trudnych czasach. Bożena

Kate Moses
Przezimowanie
„Przezimowanie” to historia kilkunastu ostatnich miesięcy z życia Sylvii Plath. Opowieść nie o poetce, ale o kobiecie , której rozpada się życie. Odejście męża niszczy jej bezpieczny świat. Świat, który zbudowała sobie po zerwaniu toksycznych więzi z własną matką. Po uwolnieniu się z „szklanego klosza” jej nadopiekuńczości. Plath zostaje zmuszona do opuszczenia domu na wsi, ukochanego ogrodu i przeprowadzki do miasta. Samotne życie z dwójką dzieci, brak stałych zarobków, brak pomocy ze strony byłego męża, którego nadal kocha powoduje nawroty depresji. Choroba (której wcześniejsze doświadczenia opisała w „Szklanym kloszu”) doprowadza ją do samobójstwa. Kate Moses snuje „opowieść o początku końca, wrażliwości i życiu, próbie, która się nie powiodła. O wielkiej przegranej. Trzech etapach: rozpadzie, odrodzeniu i przegranej.Powieść napisana z wielką wyobraźnią, i zarazem wierna faktom, jest zapisem czasu rozpaczy i przebłysków radości, osamotnienia, lęku i coraz bardziej kruchej nadziei.” Anita

Moggach Deborah
Tulipanowa gorączka
Wspaniale napisana powieść łączy w sobie dwa tematy: miłość i sztukę. Malowniczy język powieści sprawia, że książka w odbiorze przypomina obraz Jego tematem jest nie tylko historia miłosna, ale też pasja i szaleństwo związane z tzw, tulipomanią. Zjawisko to wiązało się z ogromną popularnością na tulipany i wielkim wzrostem cen za ich cebulki. Traktowane one były jak dzisiejsze akcje giełdowe. Wiele osób dorobiło się fortun, a jeszcze więcej straciło majątki.(Bardzo ciekawie pisze o tym zjawisku Zbigniew Herbert w „Martwej naturze z wędzidłem”).Akcja książki toczy się w Amsterdamie, w XVII wieku. Cornelis Sandvoort, zamożny kupiec, zamawia u znanego malarza swój portret z młodą żoną. Między piękną Sophią a artystą rodzi się gorące uczucie. Kochankowie planują wspólną ucieczkę, ale muszą uzbierać fundusze. Postanawiają zainwestować w cebulki tulipanów. Tulipanowa gorączka całkowicie zmieni ich życiowe plany. To co miało być ratunkiem dla ocalenia uczucia zniszczy życie bohaterom. Dodatkowym walorem książki są reprodukcje obrazów holenderskich malarzy. Anita

Suzanna Keysen
Przerwana lekcja muzyki
„Przerwana lekcja muzyki” to książka autobiograficzna . Susanna Kaysen opisuje w niej swój dwuletni pobyt w szpitalu psychiatrycznym McLean, Powodem była próba samobójcza. Spotkane tam osoby – a w szczególności Lisa Rowe – pozwoliły jej lepiej poznać siebie, przyczyny swojej choroby i zmienić sposób postrzegania świata. A także zmienić swoje podejście do życia. „Przerwana lekcja muzyki” to nie tylko powieść o chorobie psychicznej, opis i analiza stanów umysłu, jakie jej towarzyszą. To także szczegółowy obraz funkcjonowania szpitala psychiatrycznego (znanego z tak sławnych pacjentów jak Sylvia Plath czy Ray Charles). Po jej lekturze można zadać sobie pytania: gdzie leży granica między normalnością a chorobą? Każdego z nas może spotkać to samo, a jak łatwo i szybko jest określić kogoś mianem ”wariata”. Dlatego warto przeczytać tę książkę. W 1999 roku powieść została sfilmowana, z Winoną Ryder oraz Angeliną Jolie w rolach głównych. Jolie za rolę w tym filmie otrzymała Oskara. Polecam Anita

Jane Smiley
Tysiąc akrów
Powieść Jane Smiley (wyróżniona Nagrodą Pulitzera) to historia rodziny Cooków. Tysiąc akrową farmą zarządza despotyczny i surowy Larry Cook, który po śmierci żony sam wychowuje trzy córki. Ziemia jest całym jego życiem, ważniejsza nawet niż rodzina. Dlatego pomysł podziału farmy między córki (zapisany w testamencie) wywołuje wielkie zaskoczenie .Każda z nich bowiem po cichu liczyła, że to właśnie jej przypadnie całość spadku. Stopniowo psują się stosunki między ojcem a córkami, rośnie wzajemna nienawiść, na jaw wychodzą długo skrywane urazy, mroczne tajemnice i nie ujawniana do tej pory rywalizacja między siostrami. Testament ojca staje się kamyczkiem, który pociąga za sobą całą lawinę zdarzeń, odsłania bolesne sprawy i niszczy rodzinę. W 1997 r książka została sfilmowana. W rolach głównych wystąpili: Michelle Pfeiffer, Jessica Lange, Jennifer Jason Light, Jason Robards. Polecam Anita.

Preethi Nair
Sto odcieni bieli
Czym kuchnia bez przypraw, tym życie bez pasji; przekonuje czytelników główna bohaterka powieści Preethi Nair. Porzucona przez męża, z dwojgiem dzieci, bez środków do życia, na dodatek w obcym kraju musi rozpocząć życie od nowa. Pomagają jej w tym nowi znajomi,a przede wszystkim jej pasja, którą jest gotowanie. Przyrządzanie potraw jest dla niej sztuką magiczną. Nalini wierzy, że szczęście ściśle wiąże się z miłością i wdzięcznością, jaką gotujący wkłada w przyrządzanie posiłku. „Moja matka zawsze powtarzała, że ten, kto robi to, co kocha, ten na co dzień ma do czynienia z czystą magią. Jeśli jednak źle się dobierze składniki albo jeśli ugotuje się ze złą wolą, jedzenie może wywołać katastrofalne skutki (…). Ściśle określona porcja kminku dla zaostrzenia apetytu na życie, laska cynamonu na przełamanie życiowej stagnacji, sok z cytryny na zapomnienie uraz, chilli na złagodzenie bólu i kurkuma na uleczenie serca. Listki świeżo zerwanej kolendry temperują zły humor i powodują jasność myśli, ognisty, pieprzny rasam ogrzewa duszę, a starty kokos daje ukojenie i pociechę”. Swoimi kuchennymi czarami sprawia, że życie wielu otaczających ją osób zmienia się na lepsze,a jednocześnie nie potrafi nawiązać porozumienia z własną córką. „Sto odcieni bieli” to historia dwóch kobiet, z których jedna znalazła swoją pasję, a druga jej poszukuje. Polecam Anita.

Kaczyński Jarosław
Polska naszych marzeń
Czy się jest zwolennikiem polityki reprezentowanej przez PiS czy nie, należałoby się zapoznać z treścią książki z kilku względów. Bardzo osobista, przystępny język, dużo tu raportów i faktów na temat aktualnego stanu w polityce zagranicznej, kompetencji szefa rządu – ile od niego zależy i na co ma świadomy wpływ, o naszych sąsiadach i stosunkach z Niemcami, o ludziach którzy są w rządzie, ich fachowości i układach, o stanie armii polskiej, o stanie szkolnictwa wyższego, o mediach i telewizji publicznej, w superlatywach wspomina brata Leszka i łączce ich relacje. Z kolei druga część składa się z Alfabetu Jarosława Kaczyńskiego, w którym wypowiada się na temat osób reprezentujących politykę polską, prezydentów polskich oraz bliskich i współpracowników. I tu już jest jazda bez trzymanki. Lakonicznie, nielojalnie, często podaje niesprawdzone „fakty” używając słów „nie jestem pewny”, „tego nie pamiętam dokładnie”. Książka wywołała medialny szum, bo jest kontrowersyjna. Na pewno godna uwagi i polecenia chociażby dla przybliżenia sylwetki i poglądów prezesa PiS-u. Polecam Małgorzata.

Roach Mary
Sztywniak. Osobliwe życie nieboszczyków.
Książka jest bardzo nowatorska w podejściu do spraw związanych z procesem umierania, opisuje w ogóle i w szczególe co się dzieje z ludzkim ciałem po śmierci. Jako że autorka jest dziennikarką i pisarką popularnonaukową pisze w sposób dziennikarski, lekki, nienapuszony, wyczerpując trudny i śliski temat. To pierwsza tego typu książka, w której Roch pisze o różnym rodzaju wykorzystania zwłok. Dowiadujemy się z niej jak wyglądały niegdyś sekcje zwłok, w jaki sposób chirurdzy plastyczni „trenują” swój fach, jak wygląda proces balsamowania ciał, które wyglądają po śmierci młodo i świeżo. Dowiadujemy się o testach zderzeniowych na „żywych trupach”, pozwalających poprawić bezpieczeństwo kierowców i ratować ich życie, opowiada o leczniczym wykorzystywaniu zwłok, o rozkładzie ciał w sposób naturalny, które leżą na wzgórzu Knoxville na tyłach Kliniki Medycznej Uniwersytetu Tennessee w celu wykorzystania ich do badań nad ludzkim rozkładem co z kolei przyczynia się do rozwoju medycyny sądowej. Porusza obszar leczniczego kanibalizmu i wiele innych ciekawych spraw związanych z tytułowym SZTYWNIAKIEM. Nie należy do lektur lekkich i relaksujących, czytających się jednym tchem, ale zaspokaja ciekawość, wyczerpuje temat, oswaja ze śmiercią, opisuje z szacunkiem i atencją pośmiertne ludzkie ciała choć czasem nieco humorystycznie i ironicznie. Choć ostrzec muszę czytelników o słabych nerwach i wrażliwych żołądkach polecam gorąco Małgorzata.

Milana Tierłojewa
Taniec w ruinach: przejmujący dziennik młodej Czeczenki.
Młoda Czeczenka Milana opowiada o swoich przeżyciach w czasie I i II wojny czeczeńskiej. Opisuje jak z całą rodziną uciekała z domu na wieść o zbliżających się rosyjskich czołgach. Pisze o życiu w ruinach Groznego pod obstrzałem kul, o pokonywaniu strachu, śmierci swoich przyjaciół i znajomych. W przejmujący i realistyczny sposób pokazuje zło i okrucieństwo jakie niesie za sobą wojna. W swoje wspomnienia wplata historię narodu czeczeńskiego oraz przeżycia babci z okresu stalinowskiego. Milana mocno utożsamia się ze swoim narodem. Poprzez swój dziennik stara się również przybliżyć czytelnikom kulturę i tradycje swojego kraju, pragnie aby ludzie z Zachodu nie kojarzyli Czeczeni wyłącznie z fanatycznymi islamistami i działaniami terrorystycznymi. Według autorki są skrajne przypadki bardzo potępiane przez większość jej rodaków. Warto przeczytać. Bożena

Maria Nurowska
Trylogia ukraińska: Imię twoje, Powrót do Lwowa, Dwie miłości.
Cykl zwany trylogią ukraińską składa się z trzech książek : „Imię twoje”, „Powrót do Lwowa” i „Dwie miłości”. Akcja tych powieści toczy się na Ukrainie i w Stanach Zjednoczonych. Autorka w interesujący sposób pokazuje odmienność kulturową obydwu tych państw. Główną bohaterką jest Elisabeth Connery, której mąż Jeffrey wyjeżdża na Ukrainę w celu zbierania materiałów o zabytkach sakralnych i przepada bez wieści. Bohaterka nie wie, czy został on uprowadzony, zamordowany, czy może podjął decyzję o pozostaniu w obcym kraju. Mimo zapewnień władz ukraińskich, że opuścił ich terytorium Elizabeth wyrusza na poszukiwania męża. Tak zaczyna się pierwsza część cyklu. Jak ciężka i pełna niebezpieczeństw okaże się ta misja? Czy amerykanka odnajdzie męża? Tego dowiemy się w trakcie lektury. Powieści zawierają wątki polityczne, historyczne oraz obyczajowe. Znajdujemy w nich nie tylko osobisty dramat, ale również śledztwo, elementy szpiegostwa i głęboką miłość dwojga dojrzałych ludzi. Wątek polityczny jest rozbudowany, przedstawia Ukrainę podczas pomarańczowej rewolucji. Czytelnik staje się obserwatorem rodzącej się demokracji, sfałszowanych wyborów, biedy i zakłamania. Polecam. Bożena.

Guya Sormanna
Dzieci Rifa`y. Muzułmanie i nowoczesność.
Tytułowe dzieci to ludzie wierzący w świat islamski, który nie jest skazany tylko i wyłącznie na biedę i analfabetyzm. Książka jest dogłębną analizą obecnego miejsca w cywilizacji i jednocześnie próbą odpowiedzi na pytanie, dlaczego niemal we wszystkich krajach muzułmańskich panuje bieda? Czy ten kraj jest skazany na ubóstwo tylko przez to, że w kraju wyznaje się islam? Autor analizuje sytuację gospodarczą i społeczną ludzi z których większość mieszkańców to wyznawcy islamu. Religia jest tylko jednym z elementów determinujących rozwój społeczeństwa, a sprowadzanie wszystkiego do Koranu jest niedorzeczne. Bardzo ciekawa pozycja polecam.

Wojciech Mann
Rock Mann czyli jak nie zostałem saksofonistą
Wspomnienia, napisane lekkim piórem (język Manna), dużo ciekawych informacji, anegdot dotyczących muzyki i muzyków czyta się rewelacyjnie. Książka napisana tak świetnie, że trzeba ją sobie dawkować. Czytając czekałam kiedy zacznie się o Trójce i o Manie z Materną – to moje czasy i trochę się zawiodłam bo wycieczka po świecie muzyki, koncertów, festiwali kończy się zdecydowanie za szybko. Mimo niedosytu w tej „….Pełnej humoru i nostalgii książce znajdziemy barwne opowieści o tym, co działo się za sceną wielkich festiwali i słynnych koncertów jak w Polsce przebiegały wizyty gwiazd rocka i gigantów światowego jazzu oraz jak wyglądały pierwsze kroki radiowej Trójki”. Polecam

Jo Nesbo
Pierwsza trylogia norweska: Czerwone Gardło, Trzeci Klucz, Pentagram
Druga trylogia norweska: Wybawiciel, Pierwszy Śnieg, Pancerne Serce
Gdyby istniał w Polsce FanClub Harry’ego Hole to na pewno byłbym jego żarliwym i aktywnym członkiem, a kto wie czy – może i samym prezesem. Bohater cyklu powieści autorstwa Jo Nesbo, to postać doprawdy nietuzinkowa i aż dziw mnie bierze, że wciąż pozostaje w cieniu innych skandynawskich „rozplątywaczy” kryminalnych intryg. Taki komisarz Wallander mógłby Harry’emu jeść z ręki a posiada już kilka filmowych adaptacji. Harry Hole jest cierpliwy – jego czas zawsze przychodzi, więc i w tej materii ja wykażę się empatią i poczekam. Przy namawianiu czytelników do czytania książek o podłożu kryminalnym, napisać wiele nie można, bo każda informacja może pozbawiać odrobiny przyjemności z osobistego obcowania z powieściami Nesbo. Napiszę jedynie, że w każdym przypadku intryga misternie przygotowana przez Nesbo jest wyjątkowo precyzyjna i nawet koneserzy gatunku mają spore szanse na niejedno zaskoczenie. Ważne: powieści Nesbo trzeba czytać w odpowiedniej kolejności. Wszystkie polecam – Piotr.

Katarzyna T. Nowak
Moja mama czarownica
To nie jest zwykła biografia. To przepełniona ciepłą nostalgią opowieść o własnej matce (Dorocie Terakowskiej, znanej dziennikarce i autorce powieści dla młodzieży i dorosłych) i o własnym krakowskim domu, przez który przewijała się elita kulturalna lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych: Maciej Szumowski, Piotr Skrzynecki, Wiesław Dymny, Ewa Demarczyk. Opowieść o czasach, które powoli zacierają się w naszej pamięci. Dlatego warto sięgnąć po książkę Katarzyny Nowak by choćby na chwilę ocalić odrobinę tamtego czasu przed zapomnieniem. Czy inaczej ktoś za kilka lat będzie pamiętał, że Dorota Terakowska była wśród tych, którzy zakładali „Piwnicę pod Baranami”? Polecam Piotr.

Paweł Smoleński
Pochówek dla rezuna.
Podeszłam do tej książki bardzo subiektywnie i emocjonalnie. Moja rodzina pochodziła z Huty Pieniackiej i połowa tej rodziny nie przeżyła okrutnych mordów i pacyfikacji wsi i dlatego zamiast własnej recenzji zacytuję wypowiedzi innych z którymi się zgadzam: „Mało powstało ostatnio tak czystych moralnie i rzetelnych dziennikarsko książek o gordyjskim węźle polsko-ukraińskim, a i o powojennej Polsce. O Polsce? Nie tylko – także o wszystkich miejscach świata, gdzie sąsiedzi zgotowali sąsiadom taki los” (Adam Szostkiewicz). „Po obu stronach granicy gęsto jest od polskich i ukraińskich grobów. Nie zasypujmy tych grobów. Niech staną się znakiem w naszej wspólnej pamięci. Niech świadczą, jak bardzo jesteśmy sobie bliscy, jak wielką cenę zapłaciliśmy za wolność i niepodległość obydwu narodów. I jak wiele zapłaciliśmy za jej grzebanie. O tym jest „Pochówek dla rezuna”. I za to, Pawle, żarliwie ci dziękuję” (Jacek Kuroń). „Pochówek dla rezuna” powinien znaleźć się w bibliotece nie tylko każdego nauczyciela historii i literatury polskiej, ale i każdego czytelnika poszukującego własnej tożsamości w zderzeniu z nie zawsze chlubną, o czym przypominają nam dzisiaj Jan Tomasz Gross i Paweł Smoleński, historią naszego kraju. Bardzo ważna książka!”(Marek Włodarski). Ja również polecam

Dariusz Domagalski
Vlad Dracula
Akcja nowej powieści Domagalskiego rozgrywa się w wieku XV. Wołoszczyzną rządzi sławny Vlad Dracula. Jego krwawe rozboje w stosunku do różnych europejskich narodów dźwięczą echem w całej Europie. Sułtan wielkiego Imperium Osmańskiego pragnie zgładzić tyranię Draculi i zacząć olbrzymią w skutkach ekspansję kontynentu. Tymczasem Vlad bardzo stanowczo odmawia, posuwając się nawet do ryzykownych zabójstw wszelkich posłańców tureckich. Domagalski od pierwszych stron daje czytelnikowi do zrozumienia, że bardzo mocno związany jest z historią. Książka przepełniona jest dość sprawnie ukazanymi bitwami czy dokładnymi opisami bohaterów. Posługuje się licznymi historycznymi określeniami, których znaczenia musimy poszukiwać w przypisach. Do tego dochodzi styl pisarski, w którym Domagalski przedstawia mnóstwo faktów znanych z lekcji historii. Powieść stanowi pozycję wprost z kanonu literatury czysto historycznej. Mimo, iż to powieść bazująca na faktach, nie można zarzucić jej braku akcji, dynamiki czy złożonej intrygi. Vlad Dracula wciąga. Polecam wszystkim miłośnikom średniowiecza i tajemnic Vlada Draculi. EB

Beatrice Masini
Virginia Woolf
„Dziecko niezwykłe, o uważnym spojrzeniu, które lubi opowiadać historie. Dziewczyna niespokojna, która z uporem szuka własnej drogi. Pisarka odważna, która stopniowo osiąga sukces, nie tracąc przy tym głowy. Kobieta żyjąca swoja pasją, zdolna do wielkich przyjaźni, do niezwykłych zrywów, obarczona cierpieniem. Życie Virginii Woolf opowiedziane w epizodach i portretach”. Zachęcam do sięgnięcia po opowieść o Virginii Woolf, dodatkowym walorem książki są zamieszczone w niej ilustracje Emiliano Ponzi, które dopowiadają snutą historię. Polecam Renata.

Renata Lis
Ręka Flauberta
Esej Renaty Lis udowadnia, że Flaubert był nie tylko pisarzem ale postacią intrygująca, pracoholikiem, człowiekiem z krwi i kości. Urodził się w sąsiedztwie prosektorium, osobiście owijał w całun rozkładające się zwłoki najlepszego przyjaciela, pochował pół rodziny. O swoim sercu mówił, że jest nekropolią do tego jeszcze fascynowały go cmentarze. Istotne są też relacje Flauberta z kobietami od frywolnych miłostek poprzez głębokie uczucia. Żaden jednak związek nie przetrwał dłużej, co nie znaczy, że nie miały one wpływu na twórczość pisarza. „ Ręka Flauberta” jest jedną z tych książek, które nie wskrzeszają zmarłego, ale czynią go ciągle żywym. Polecam Renata.

Kira Gałczyńska
Zielony Konstanty
Zielony Konstanty to powieść biograficzna o Konstantym Gałczyńskim, której autorką jest Kira, jego córka. To obraz wspaniałego poety niewyidealizowany. Stworzony m in. na podstawie pamiętników i listów Konstantego i jego żony Natalii, a także nieznanych wierszy pozostających we wspomnieniach autorki. Jest to swoistego rodzaju usprawiedliwienie jego błędów spowodowanych naiwnością, ale także opowieść o motywacjach jakimi się kierował. Przemycona atmosfera panująca przy powstawaniu dzieł nadaje tej biografii wyjątkowy charakter. Pomimo pokrewieństwa możemy zauważyć spory dystans i subiektywizm do opisywanych wydarzeń. Gałczyński borykał się z niezrozumieniem swojej pasji wśród bliskich, dopiero w gimnazjum odnalazł mentora, który wskazał mu kierunek i to pomogło mu rozwinąć skrzydła. Posiadał to czego inni nie mogli mieć: zaufanie, wiernych czytelników i stale dochody. Serdecznie zachęcam do wczytania się w tę biografię, która może okazać się niesamowitym spotkaniem z tak cenionym poetą. Wioletta.

Zofia Kossak
Wspomnienia z Kornwalii 1947-1957
Wspomnienia z Kornwalii 1947-1957 stanowią wspaniałą opowieść o emigracyjnym życiu Zofii Kossak, działaczki organizacji konspiracyjnych w latach wojny i jej męża Zygmunta Szatkowskiego. Autorka w dziennikach przedstawia obserwacje losu ludzi na emigracji powojennej, ludzi, którzy musieli egzystować w obcym dla siebie środowisku. Zofia Kossak wzbogaciła dodatkowo książkę o fragmenty listów do dzieci przebywających w Londynie i Szwajcarii, a także o szczegóły pobytu na farmie w Kornwalii, które stanowią walor biograficzny znanej publicystki. Serdecznie polecam Wioletta.

Llosa Mario Vargas
Marzenie Celta
Przejmująca historia kolonizacji dzikich terenów i nadużycia z nią związanych, walki z torturami i o tym jak łatwo z wybitnej, cenionej osobistości stać się zdrajcą i odrzutkiem. Polecam M.

 

 

 

Jan Twardowski
Po wszystkie dni
Twardowski, nie poeta, ale ksiądz piszący wiersze, jak lubił o sobie mówić, wie, że kapłanowi ”czasem dana jest łaska widzenia tego, co ukryte”. ”Po wszystkie dni”, to próba ukazania sensu świata. Polecam M.

 

 

Shreve Anita
Przekleństwa miłości
Gdzie przebiega granica pomiędzy namiętnością i przemocą? Maureen była młodą, świetnie zapowiadającą się nowojorską dziennikarką. Prowadziła idealne z pozoru życie z mężem i maleńką córeczką. Ale jej męża, mężczyznę powodowanego silnymi namiętnościami, pociągał alkohol i przemoc. Idylla wkrótce zamieniła się w piekło. Gdy sytuacja stała się niemożliwa do zniesienia, Maureen zabrała dziecko i skryła się w dalekim północno-wschodnim zakątku kontynentu. Znalazła schronienie w rybackim miasteczku, przybrała nowe nazwisko i próbowała ułożyć sobie życie na nowo, borykając się z bagażem własnych lęków i wspomnień. W jaki sposób dziennikarze, sądy, społeczeństwo traktują ofiary przemocy i ich katów? Czy można poznać prawdę, czy też do samego końca pozostanie ona nieuchwytna?

GIFFIN EMILY
Siedem lat później
Podobno siedem to szczęśliwa liczba. Podobno charakter człowieka zmienia się co siedem lat. Podobno wiele małżeństw rozpada się po siedmiu latach. Tessa i Nick Russo zakochali się od pierwszego wejrzenia. Teraz są już siedem lat i dwoje dzieci później. Kiedy w rocznicę ich ślubu romantyczną kolację przerywa telefon ze szpitala, żadne z nich nawet nie domyśla się, ile może się zmienić.

IRVING JOHN
Ostatnia noc w Twistet River
Historia o dwóch uciekinierach z Twisted River, niewielkiej miejscowości zamieszkałej przez pracowników tartaku. Nieszczęśliwy wypadek sprawia, że trzydziestoletni kucharz Dominic Baciagalupo oraz jego dwunastoletni syn Danny mają prawo obawiać się sadystycznego szeryfa Carla nad wyraz chętnie sięgającego po broń palną. Uparty gliniarz nie odpuszcza, a ojciec z dorastającym dzieckiem wyrusza w podróż po Ameryce wielokrotnie zmieniając nazwisko i miejsca zamieszkania. Naznaczony przez traumatyczne przeżycia chłopiec odkrywa w sobie literacką pasję. Wkrótce postanawia zostać pisarzem, a po kilku latach zaczyna odnosić pierwsze sukcesy podpisując się pseudonimem. Sławę przynosi mu antywojenna powieść „Ojcowie Kennedy’ego”, opowiadająca o młodych mężczyznach usiłujących uniknąć służby w Wietnamie. Popularność nie sprzyja anonimowości, więc nad życiem ojca i syna ciąży coraz większe niebezpieczeństwo… Niepokojąca, miejscami mroczna i melancholijna powieść Johna Irvinga nie jest jedynie mistrzowsko spisaną sensacyjną fabułą. Amerykańska tułaczka starzejącego się kucharza i dojrzewającego pisarza trwa bez mała pięćdziesiąt lat, co daje sposobność do opisywania przeróżnych środowisk, a także pozwala wielokrotnie rozliczać się z upływającym czasem.

Kroh Aantoni
Starorzecza
„Starorzecza to obszar, którym kiedyś płynęła rzeka, a teraz pozostały po niej wysychające mokradła. Wydało mi się ważne utrwalenie starorzeczy rzeczywistości, tych jej obszarów, które obecnie już zanikły albo odchodzą na naszych oczach. Starorzecza, które opisuję, bo je dobrze znam, to tradycja ziemiańska i świat PRL” – mówił na poniedziałkowym spotkaniu Antoni Kroh. Matka autora „Starorzeczy” wywodziła się z rodziny Lechnickich, ziemian z miejscowości Serebryszcze pod Chełmem. Gospodarowali tam na kilkuset hektarach ziemi, mieszkali we dworze, który był od pokoleń w posiadaniu rodziny. Familia pielęgnowała tradycje patriotyczne, kolejne jej pokolenia walczyły w kolejnych powstaniach. Kroh w swojej książce próbuje oddać sprawiedliwość klasie przedwojennych ziemian, wyśmiewanych za konserwatyzm, za PRL-u przedstawianych jako gnębiciele ludu. Pokazuje, że warunki, w których funkcjonowały dwory i wielkie gospodarstwa w dwudziestoleciu międzywojennym, były bardzo trudne, opowieści o wystawnym życiu polskich ziemian to, przynajmniej po części, mit

Filip Springer
Miedzianka. Historia znikania
Debiutujący reporter, Filip Springer, jest autorem książki o wsi Miedziance położonej w województwie dolnośląskim. Miejscowość ta przestała istnieć jakieś czterdzieści lat temu poprzez całkowite jej wyburzenie, co w konsekwencji spowodowało, że cała społeczność została przeniesiona. Autor stworzył wielowątkowy reportaż dzięki odnalezieniu żyjących byłych mieszkańców, zebraniu od nich historii sięgających kilku pokoleń, a także analizie archiwów, co ostatecznie połączyło się w jedną spójną całość. Książka wprowadza czytelnika w okres średniowiecza, czas kiedy Miedzianka była Kupferbergiem, górniczą osadą, dotkniętą licznymi katastrofami takimi jak pożary czy też zarazy. Natomiast w okresie dziewiętnastowiecznym Kupferberg stał się spokojną mieściną, która sprzyjała osadnictwu. Jednak wraz z pojawieniem się Hitlera powróciła tzw. „bestia” – tak określał autor niszczycielską siłę historii. Po zakończeniu wojny wszyscy Niemcy opuścili miasto, a ich domy zajęli Polacy. Miedzianką zaczęto się szczególnie interesować ze względu na ukryty skarb, którym okazał się pierwiastek uran uchowany głęboko pod ziemią i wydobywany rabunkowo. Życie mieszkańców było zagrożone, gdyż zajmowane przez nich domostwa groziły zawaleniem. W latach sześćdziesiątych zakazano wykonywania jakichkolwiek remontów, przez co mieszkańców przesiedlano do Jeleniej Góry. Miasteczko Miedzianka pozostało tylko w pamięci ludzi starszych, którzy stanowili jej ostatnią społeczność. Serdecznie zapraszam do przeniesienia się w czasie z reportażem Filipa Springera. Wioletta.

 

Małgorzata Szejnert
Dom żółwia. Zanzibar
W reportażu Małgorzaty Szejnert pt. „Dom żółwia. Zanzibar” w dość oryginalny sposób przenosimy się w czasie z nowoczesności wprost w historię, co może skłonić nas do kontemplacji nad samą przyszłością. To przede wszystkim opowieść o wyspie stanowiącej klucz do serca Afryki, targanej konfliktami. Najpierw rozkwit handlu niewolnikami, arabski ucisk, a na koniec rewolucja. Jest to niezwykłe świadectwo ludzi tam żyjących, którzy pragną swojego miejsca na ziemi i prawa do spokojnego i godnego życia. Jak się okazuje to nie tylko oni bo także zwykłe żółwie, które swój świat mają na placach i nie posiadają swojego miejsca. Relację rozpoczyna opowieść o żółwiach, które są bezdomne, ponieważ miejsce, w którym zwykły składać jaja zajęli turyści odpoczywający na plażach u wybrzeży tejże wyspy i hotele należące do amerykańskich i europejskich bogaczy. Tak naprawdę nie chodzi tylko i wyłącznie o żółwie, ale o zwykłego człowieka, czy to będącego mieszkańcem Zanzibaru czy też niewolnikiem, który zostaje zepchnięty w głąb wyspy, bo lepsza część została zajęta przez rozwijającą się turystykę. Całość pisarskiego dzieła stanowi świetną kompozycję, która splata interesujące historie ludzkie. Czytając tę książkę możemy poczuć klimat egzotyki, poprzez tajemniczość i wielowątkowość poznawanych historii o m in. waleczność niewolników, wpisanych w zapach goździków i kości słoniowej. Zapraszam wszystkich czytelników w niezapomnianą podróż na wyspę Zanzibar.

 

Aboulela Leila
Minaret
Jest to historia młodej mieszkanki Chartumu, która razem z bratem bliźniakiem wiedzie beztroskie życie dzięki wysokiej pozycji społecznej swojej rodziny. Niespodziewanie to wszystko traci – też ze względu na (utraconą) pozycję rodziny. Jej ojciec oskarżony zostaje o korupcję podczas przewrotu. Bohaterka z matką i bratem emigruje do Wielkiej Brytanii i tam powoli odnajduje się w nowym środowisku i zupełnie nowym położeniu. Ta zmiana otoczenia powoduje, że szuka ona oparcia, by zmierzyć się z życiem na obczyźnie. Zawodzi ją miłość do mężczyzny, ale nie zawodzi wiara.

 

Ewa Winnicka
Londyńczycy
„Londyńczycy” to kolejny świetny reportaż wydawnictwa „Czarne”.
Historia polskiej, wojennej emigracji w Wielkiej Brytanii. Między rokiem 1939 a 1947 na emigracji pozostawało 200 tysięcy Polaków. Byli to w większości żołnierze z otoczenia generała Andersa. Tylko nieliczni powrócili do kraju. Emigracja dla wielu z nich była bolesnym doświadczeniem. To książka o samotności, rozczarowaniu, o nieudanych małżeństwach polsko – angielskich, o polskim Kościele na obczyźnie i o wielkiej polityce. To kolejna karta w naszej historii. Polecam Renata

 

Haruki Murakami
Kafka nad morzem
Jest to książka niezwykła. To historia piętnastoletniego chłopaka zwanego Kafka Tamura. Samotny nastolatek ucieka z domu przed klątwą ojca na daleką wyspę Shikoku. Opowieść przesiąknięta jest tajemniczością, nierealnymi zjawiskami, czasem absurdem. Wraz z bohaterami czytelnik zagłębia się w labirynt czasu i przestrzeni. Realny świat miesza się z baśniowymi wizjami, nie brak grozy, groteski ani humoru. Polecam Renata

 

Chesterton Gilbert K.
Człowiek, który był czwartkiem
To opowieść sensacyjna o prowokacji, dezinformacji, lecz także metafizyczny moralitet, stawiający pytania o granice między dobrem a złem. Polecam – M.

 

 

 

 

Jeromin – Gałuszka Grażyna
Złote nietoperze
Pełna uroku historia dwóch kobiet, które mimo zupełnie różnych charakterów, muszą razem zmierzyć się z przewrotnym losem. Urok powieści polega przede wszystkim na niezwyczajnym opisie prostego i bardzo zwyczajnego życia. Polecam – M.

 

 

Zbigniew Miłoszewski
Ziarno prawdy
Teodor Szacki powraca. Choć już nie w scenerii warszawskiej (wersja literacka), albo krakowskiej (wersja filmowa) to z nie mniej intrygującą zagadką niż ta którą udało mu się rozplątać w bestsellerowym „Uwikłaniu”. Areną intelektualnych zmagań pomiędzy złoczyńcą i tropicielem tym razem jest sielankowy Sandomierz. Szybko okazuje się, że pod cukierkową powłoką mamy rodzimą wersję słynnego Twin Peaks. Misterne powiązania małomiasteczkowego biznesu i polityki, podwójne życie establishmentu i fakty, które przestają być faktami w zależności od kąta spojrzenia – Oto tło „Ziarna prawdy”. Niełatwym zadaniem jest by w tak gęstej atmosferze wzajemnych ansów i uprzedzeń odnaleźć mordercę i postawić go przed sądem. Całe szczęście, że po naszej stronie jest właśnie Szacki. Już dziś ostrzę sobie zęby na wieńczące trylogię dzieło pt. „Na czerwonej ziemi”. Panie Miłoszewski! Pisz Pan szybciej! Polecam – Piotr.

 

Janusz Palikot
Kulisy Platformy
Trudno nie odnieść wrażenia że książka powstała z konkretnym celem. Celem autopromocyjnym gdzie główna postać jawi się jak szlachetny rycerz na białym koniu, który siecze i rąbie wokół a wisior u kontusza mu się zabrudzić nie raczy. Szpetni, mroczni i niegodni legend są tu tylko byli i obecni przeciwnicy Palikota. Premiera wywiadu-rzeki przeprowadzonej przez Annę Wojciechowską z fenomenem obecnej sceny politycznej wypadła oczywiście w samym środku kampanii wyborczej do Parlamentu Rzeczpospolitej, ale nawet z perspektywy czasu zgrabne bon-moty i pikantne dykteryjki mogą dostarczyć rozrywki nie tylko tym którzy uważnie śledzą współczesne życie polityczne. Trzeba tylko zmrużyć oko i pamiętać, że nie zawsze złoto co się świeci i nie zawsze rzeczywistością jest obraz podawany przez czynnego polityka. Może sporo tu konfabulacji i przejaskrawień, ale mimo wszystko polecam – Piotr.

 

Emma Donoghue
Pokój
Każdy z nas choć raz z telewizji czy innych mediów słyszał historie kobiet, które zostały porwane i przetrzymywane przez wiele lat. O takiej historii opowiada nam Emma Donoghue. Narratorem powieści jest pięcioletni chłopczyk Jack. Dzięki tej narracji poznajemy specyficzną rzeczywistość Pokoju, który jest dla niego i jego Mamy całym światem. Dla Jacka jest to świat naturalny i oczywisty, bo innego nie zna, a dla Mamy jest koniecznością i więzieniem. Zadziwiające i zachwycające zarazem jest to, jak ta kobieta poradziła sobie z koszmarną sytuacją, jak wielką siłą, pomysłowością i cierpliwością musiała się wykazać, by przeżyć i pomóc przeżyć synowi.Powieść jest przepełniona ciepłem i miłością, miłością dziecka do matki i matki do dziecka. Świat na zewnątrz jest pełen niespodzianek i nieprzewidzianych kłopotów. Jak poradzą sobie bohaterowie po odzyskaniu wolności? Autorka opowiada o tragicznej historii ale jakże pięknym językiem, często z dużym poczuciem humoru, nutką radości i optymizmu. Emma Donoghue jest oryginalna i bardzo przekonywująca w stworzonej przez siebie historii. Potrafi tak dobrać słowa, by poruszyć najbardziej zatwardziałe serca i najczulsze miejsca ludzkiego wnętrza. Zachęcam do przeczytania książki. Być może po lekturze całkiem inaczej będziesz słyszeć to, co mówią dzieci. Polecam – EB

 

Carlos Ruiz Zafon
Światła września
Jest rok 1936 we Francji. Po długim okresie niedoli, Simone Sauvielle otrzymuje atrakcyjną ofertę pracy u wynalazcy-samotnika, który posiada fabrykę zabawek. Simone wraz z dwójką dzieci Irene i Dorianem opuszcza Paryż i przenosi się do małego nadmorskiego miasteczka, by podjąć pracę. Gotycka rezydencja nowego pracodawcy i otaczający ją ponury las nie wywierają dobrego wrażenia na trójce paryżan. Jednakże warunki pracy są atrakcyjne i rodzina Sauvielle postanawia rozpocząć nowe życie w miasteczku. Tymczasem fabryka zabawek zdaje się kryć jakąś tajemnicę…”Światła września” to trzecia powieść Zafona, która powstała z myślą o młodzieży. Autor w słowie wstępnym pisze: „miałem nadzieję, że przypadnie do gustu wszystkim czytelnikom, bez względu na wiek”. To opowieść o walce dobra ze złem, o dwóch stronach ludzkiej duszy. Doskonała lektura dla lubiących magię, mroczne tajemnice i przygody. Polecam szczególnie na pochmurne i deszczowe  wieczory – EB

 

Roland Topor
Cztery róże dla Lucienne
Kino ma swoją piłę mechaniczną, a literatura swojego Topora. Roland Topor (1938-1997) wielka osobowość. Współczesny artysta renesansowy: prozaik, poeta, tekściarz, dramaturg,rysownik, malarz, grafik,plakacista, scenarzysta, reżyser teatralny, scenograf, aktor. Mistrz groteski, absurdu i czarnego humoru, twórca legendarnej Grupy Panicznej. Bez jego humoru i niesamowitej wyobraźni trudno by sobie wyobrazić XX-wieczną literaturę i sztukę. Autor m.in. takich książek jak:Chimeryczny lokator, Cztery róże dla Lucienne ,Pamiętnik starego pierdoły , Najpiękniejsza Para Piersi Na Świecie , Księżniczka Angina , ,Alicja w Krainie Liter ,, Sto jeden świetnych powodów, żeby na razie się nie zabijać ,Sto jeden powodów, żeby zaraz się zabić Jego literatura powinna być reklamowana jako odtrutka na otaczającą nas rzeczywistość KSIĄŻKI NA DZISIEJSZE CZASY – CZARNY HUMOR,ABSURD I GROTESKA, CZYLI W KRZYWYM ZWIERCIADLE RZECZYWISTOŚCI. „Cztery róże dla Lucienne” to zbiór kilkunastu opowiadań dotyczących ludzkiej natury i zachowania ludzi w różnych sytuacjach. Historie opisywane w sposób przerysowany, czasami karykaturalny,Czarny humor, ironia ,groteska , absurd, z dużą dawką makabry. Opowiadania( czasami paru zdaniowe) zadziwiają i fascynują pomysłami ,intrygą i sposobem jakim są napisane. Rozśmieszają ,zniesmaczają, ale na pewno nie pozostają czytelnika obojętnym. Podobnie jak pozostałe książki Topora. Dla miłośników czarnego humoru i pure nonsensu znakomita zabawa. Polecam Anita

 

Łukasz Modelski
Dziewczyny wojenne
Na książkę składają się wspomnienia jedenastu kobiet, które w czasie II wojny światowej działały w organizacjach podziemnych. Większość z nich brała czynny udział w Powstaniu Warszawskim. W chwili wybuchu wojny były młodymi dziewczętami, które miały swoje marzenia i plany na przyszłość. Najmłodsza z nich miała wówczas 14 lat, najstarsza 21. W czasie wojny rozprowadzały ulotki i broń, ukrywały żydowskie dzieci, opatrywały rannych, były bojowniczkami wysadzającymi budynki, a także brały udział w wykonywaniu wyroków śmierci. Najpiękniejsze lata swego życia poświęciły na walkę o wolną ojczyznę. Jednak wyzwolenie nie przyniosło dla nich wolności. Po wojnie były prześladowane, więzione lub zsyłane do obozów sowieckich. Niektóre z nich chcąc uniknąć represji zdecydowały się pozostać na emigracji. Książka stanowi bardzo ciekawą lekcję historii. Polecam gorąco. Bożena

 

Robert Marshall
W kanałach Lwowa
Wstrząsająca powieść o losach Żydów przebywających w getcie lwowskim. W czasie likwidacji getta 28 osobowa grupa schodzi do kanałów i pozostaje tam do wyzwolenia, czyli przez 14 miesięcy. Kilkunastu osobom z tej grupy udaje się przeżyć wojnę, w tym dwójce dzieci Krysi i Pawłowi Chiger. Przetrwanie nie byłoby możliwe gdyby nie pomoc pracownika wodociągów Leopolda Sochy, któremu jest zadedykowana ta książka. W powieści znajduje się dużo wstrząsających relacji np.: walka ze szczurami i wszawicą, przemieszczanie się wąskimi rurami, brodzenie po ekskrementach, borykanie się z czerwonką. Na podstawie tej książki Agnieszka Holland nakręciła film „W ciemności”. Swoje wspomnienia z tamtych dni spisała także Krystyna Chiger w książce pt.: „Dziewczynka w zielonym sweterku”. Polecam serdecznie wszystkim. Bożena

 

Marta Fox
Coraz mniej milczenia. O dramatach dzieciństwa bez tabu.
Książka powstała dzięki anonsowi zamieszczonemu w Internecie przez autorkę o treści: Jeśli o swoim dzieciństwie możesz powiedzieć, że najlepsze w nim było to, że minęło i nigdy nie wróci – to opowiedz mi swoją historię. Na anons odpowiedziało dużo ok. 90 osób, jednak książka zawiera 4 historie dorosłych już dzisiaj osób piszących o swoim dzieciństwie. Pochodzą z tzw. „dobrych domów”. Jednak za murami tych domów doznawali przemocy fizycznej, psychicznej, upokorzeń, poniżenia, byli odbiorcami wyzwisk, krzyków, maltretowania, a nawet molestowania seksualnego. Tym dzieciom nikt nigdy nie okazywał miłości, szacunku, nie wspierał, nie szanował. To zło wyrządzane dzieciom było w imię dbałości o dobro dziecka, o wychowanie go na dobrego obywatela, porządną dziewczynę. Autorka opisuje również jaki wpływ dramatów dzieciństwa mają późniejsze relacje z innymi ludźmi: współmałżonkami, własnymi dziećmi, oraz ponownie rodzicami, ale z perspektywy już dorosłego człowieka. Ta literatura faktu jest wstrząsająca, pokazuje ogrom problemów, „zasznurowania” i uświadamia, że nie potrafimy o tym mówić. Polecam Małgorzata

 

Nick Johnstone
Amy, Amy, Amy.
Autor opisuje życie i karierę uzdolnionej, błyskotliwej lecz niestety bardzo kontrowersyjnej gwiazdy brytyjskiej muzyki pop. Śledzi drogę Amy do sławy. Gdy pierwszy raz usłyszałam jej głos nie widząc kto śpiewa byłam zafascynowana, obraz jaki utworzyłam w swojej głowie był zupełnie inny niż rzeczywistość. Myślałam, że to śpiewa gruba Murzynka okazało się, że ten pełen zmysłowości, pięknej chrypki głos należy do białej kobiety i to jakiej kobiety. Jej wygląd, to w jaki sposób się prezentowała, nieustannie nagłaśniane problemy Amy z anoreksją, bulimią, domniemanym samookaleczaniem się oraz nadużywaniem alkoholu i narkotyków zapewniają artystce miejsce na pierwszych stronach gazet. Sięgając po książkę miałam nadzieję, że dowiem się wszystkiego o tej fascynującej osobowości, jednak zawiodłam się. Jeśli ktoś zna piosenki Amy Winehouse i szuka głębszego sensu w jej utworach nie powinien czytać tej książki . Komercyjne podejście autora aż kłuje w oczy więc decyzja należy do czytelnika. Sylwia

 

Allen Carr
Prosta metoda Jak Skutecznie Rzucić Palenie,
Od autora:
…”Czy lektura książki może mi pomóc w rzuceniu palenia? Dla nałogowego palacza zwalczanie strachu przed niepaleniem jest, zdawało by się, problemem nie do przezwyciężenia, choć, moim zdaniem wystarczy lektura tej książki. Miałem wątpliwości, czy moja książka odniesie sukces. Dzięki Bogu jednak Prosta Metoda Jak Skutecznie rzucić palenie w Anglii od samego początku była bestsellerem. Wciąż dostaje mnóstwo listów o podobnej treści: To najlepsza kiedykolwiek wydana książka na ten temat,
Pańskie rady są wspaniałe, Jest Pan święty. Mam świadomość, że nie otrzymałem tych pochwał za wartość literacką książki. Chodzi o to, że moja metoda DZIAŁA!!! Mam nadzieje, że po przeczytaniu tej książki i zastosowaniu się do moich rad i wskazówek uda ci się w krótkim czasie uwolnić się od nikotyny. Mnie też zależy na twoim sukcesie, ponieważ twoja opinia pomoże przekonać następnych”. Moim zdaniem książka jest niezwykła autor niczego nie narzuca nie karze nie zmusza, wręcz przeciwnie mówi wprost nie rzucaj palenia przed zakończeniem czytania. Ja paliłam wiele lat i wiele razy rzucałam palenie nawet na klika miesięcy. Czy tym razem uda mi się skutecznie to zrobić zobaczymy na razie nie palę od kilku tygodni. Polecam wszystkim palaczom, którzy chcą się pozbyć tego nałogu raz na zawsze. Sylwia

 

PL-BOY 2 – Szczygielski Marcin
Prawdziwa, opisana z humorem, ironią i niezwykłą błyskotliwością obserwacja życia i współżycia pewnej redakcji. Opisuje ją, główny bohater młody kreatywny dyrektor artystyczny. Poznajemy wszystkich jego współpracowników, zwariowanych przyjaciół i  przebiegłych wrogów. Niesamowita jest postać Zeni bezdusznej intrygantki, niedokształconej kierowniczki public relations o wybujałym ego, która podburzając relacje między kolegami dąży do osiągnięcia własnych celów. Wiele wątków jest autobiograficznych i kojarzących fikcyjne elementy powieści z rzeczywistością. Lektura daje obraz jak wygląda praca w redakcji czasopisma dla panów, gdzie wdzięki i piękno kobiece to ułuda i fałsz.. Fotografię można przerobić, nogi wydłużyć, piersi powiększyć, cerę wygładzić… Książka leczy z kompleksów, daje odprężenie i dawkę dobrego humoru. Polecam Małgorzata

 

Hatzfeld Jean
Nagość życia Opowieści z bagien Rwandy
Wiosną 1994 roku, kiedy zaczęły się rzezie Tutsich przez Hutu w Rwandzie, Jean Hatzfeld był w Sarajewie. Dziennik „Libération” wysyła go do Stanów Zjednoczonych, by relacjonował mistrzostwa świata w piłce nożnej. W hotelowym pokoju w San Francisco dowiaduje się z telewizji o ludobójstwie w Rwandzie. Później zostaje wysłany do Rwandy, by pisać o ucieczce setek tysięcy Hutu do sąsiednich krajów. Po powrocie do Paryża zastanawia się, dlaczego media tak mało miejsca poświęcają ludziom, którzy ocaleli. W 1997 roku wraca do Rwandy, by wysłuchać tych, którzy przeżyli. Świadectwa trzynastu z nich, pierwszych, którzy zdecydowali się mówić, składają się na książkę Nagość życia. Opowieści z bagien Rwandy. Trzynastu Tutsich opowiada o tym, jak przeżyli, całymi tygodniami nie wychodząc z bagien, leżąc w błocie, kryjąc się pod wielkimi papirusami, a ich lakoniczne, często metaforyczne słowa ocierają się niemal o poezję. Opowiadają o tym, jak ich sąsiedzi Hutu zabijali maczetą ich rodziców, ich dzieci, ich przyjaciół, jednak językiem tak lekkim, że ból wydaje się mniej bolesny, okrucieństwo nie tak okrutne. Mówią też, dlaczego nie rozumieją tego, co się stało, dlaczego tak mało jest w nich nienawiści, w jaki sposób zdołali powrócić do życia, choć stracili wszystko, rodziny, domy, stada, choć dotarli do kresu życia, do „nagości życia”, jak mówi jeden z nich. Jean Hatzfeld opisuje ich wioski, rwandyjskie pejzaże, portretuje osoby składające świadectwa: nauczyciel Innocent Rwililiza, wypasający bydło Janvier, szwaczka Jeannette, osoby, z którymi polski czytelnik spotkał się już w trzeciej części rwandyjskiej trylogii Hatzfelda zatytułowanej Strategia antylop.

 

Górecki Wojciech
Planeta Kaukaz
Wojtek Górecki napisał świetną książkę. Jest ona wynikiem jego fascynacji światem nie tak znów odległym od Polski, ale jakże zupełnie nieznanym nam i obcym. I oto, dzięki autorowi Planety Kaukazu, opisani przez niego Czeczeńcy i Inguszowie, Osetyńcy i Abchazi stają się nam znajomi, bliscy, sąsiedzcy. To wielka zasługa autora przyczynić się swoim pisaniem do poznania innych, a przez poznanie – do zrozumienia i zbliżenia. Górecki pokonał ogrom trudności, na jakie w tamtych stronach napotyka reporter i dotarł do miejsc najbardziej niedostępnych, gdzie spotkał ludzi niezwykłych, ujmujących nas swoją prostotą i sercem. Pod jego żywym i precyzyjnym piórem nie tylko cały Kaukaz Północny, ale i poszczególne zamieszkujące go społeczności przekształcają się w osobne, małe planety, tak, że w rezultacie otrzymujemy cały bogaty i różnorodny Kosmos Kaukaz.

 

Kwiatkowska Jolanta
Rozsypane wspomnienia
Nie żyj wspomnieniami. Jak to zrobić, jeżeli przeszłość ciągle powraca nie pyta się czy może przyjść, nie prosi o zgodę, a przychodzi i czasami zostaje na bardzo, bardzo długo. Wnika w teraźniejszość, przenika ją, zasłania. Chce być ważna, w końcu kiedyś była, a teraz karze się jej odejść… Dlaczego?! By żyć dalej, w pełni, bez uśmiercania kolejnych dni tęsknotą za tym, co odeszło. Taką swoistą walkę z przeszłością przyjdzie stoczyć Małgorzacie, kobiecie, która miała nadzieję na szczęśliwe życie rodzinne. Liczyła, że los obejdzie się z nią łaskawie, że u boku męża będzie świętować kolejne rocznice ślubu. A razem pokonają każde przeszkody… Tego, co życie jej przyniosło, nie mogła sobie wyśnić w żadnym śnie, co najwyżej w koszmarze. Świadectwem jej losów będą zeszyty, w których spisywała wszystko, co przeżyła. Miały być prezentem dla męża, takim, który po latach wspólnego życia czyta się przy lampce wina, okazały się powiernikiem najmroczniejszych tajemnic. Takich, z których w końcu trzeba będzie się rozliczyć. Tylko przed kim? Książka autorstwa Kwiatkowskiej nie należy do kategorii lektur łatwych, lekkich i obfitujących w humorystyczne fragmenty. Wręcz przeciwnie. Treści w niej zawarte są dość szokujące, trudne i skłaniające do refleksji.

 

Verghese Abraham
Powrót do Missing
Afryka, rok 1954. W Addis Abeba, stolicy Etiopii, przychodzą na świat bliźniacy Marion i Shiva. Niestety nie będzie im dane długo cieszyć się pełną rodziną. Osieroceni przez matkę, hinduską zakonnicę i zostawieni przez ojca, brytyjskiego chirurga wychowują się w szpitalu misyjnym. Mimo doznanych krzywd i opuszczenia, radość znajdują w medycynie. Mają też siebie, ponieważ jako bliźniaków łączy ich bardzo silna i piękna więź. Jednak i to zostaje im brutalnie zabrane kiedy oboje zakochują się w jednej kobiecie. Marion wyrusza w daleką podróż do Ameryki, która będzie nie tylko niełatwą konfrontacją z demonami przeszłości, ale również wędrówką w głąb siebie. To zaledwie początek fascynującej i przejmującej opowieść, która będzie się rozgrywać na ponad siedmiuset stronach… Książka jest niesamowita. Czytałam ją i nie mogłam się oderwać od historii jaką stworzył pisarz. Verghese ma niezwykle piękny, plastyczny język. Opisy przyrody są barwne, magiczne i tak żywe, że wydaje się, jakbyśmy autentycznie byli w Afryce i widzieli jej dziką, nieokiełzaną naturę. Bohaterowie to kolejny ogromny plus. Szczegółowo nakreśleni, o złożonej osobowości, różnorodni i przede wszystkim na wskroś autentyczni. Nie ma tu żadnej sztuczności czy przerysowania. Są ukazani od strony niełatwej przeszłości, trudnych wyborów, targających nimi emocji, potrzeb i pragnień. Całość zawiera elementy dramatyczne, psychologiczne, nieco historii, ale też i cząstkę humoru.

 

Aleksandra Teresa Anna
Cudowne życie Staśka i innych aniołów.
Zadziwiająca historia o prawdziwych uczuciach w świecie, w którym ludzie często nie potrafią odróżnić dobroci od głupoty. Kiedy miłość wdziera się do skrajnie różnych światów, a los sprawia podarek uchylając równocześnie drzwi przepychu i niedostatku, to niemożliwe staje się możliwym, a prawdziwe anioły wkraczają do akcji. Natalia, Marysia i Wanda wiodą spokojne życie ubogich acz szalenie energicznych emerytek. Każda z nich ma własne problemy, które pomaga zwalczyć wieloletnia przyjaźń i poczucie humoru. Wszystkie dają oparcie Staśkowi – zdegradowanemu filozofowi ulicy, wszystkie każdego dnia toczą bój ze skrzeczącą rzeczywistością. Niespodziewane pojawienie się Michała w życiu Natalii i przypadkowe znalezisko Staśka zmienia reguły ich codziennej egzystencji. Na światło dzienne wychodzi tajemnica z przeszłości, a przyjaźń poddana jest najwyższej próbie.
Piękna opowieść o tym, jak tłumaczyć sercem, to czego nie możemy pojąć rozumem, jak wbrew okolicznościom wzniecać w sobie ogień i podawać go dalej.

 

Hoffman Julia
Dzielnica czerwonych jabłek
Dzielnica czerwonych jabłek nie należy do bezpiecznych, ale ci którzy mieszkają tam od zawsze, nie muszą się niczego obawiać. Joanna o tym wie i dlatego nie boi się swoich wątpliwych moralnie sąsiadów, a na czerwone jabłka spogląda z czułością. Wiedzie życie przeciętne, żeby nie powiedzieć nudne. Wszystko zmienia się wraz ze spotkaniem Czapli o pięknym nosie. Nie pasuje?Wszystko jest na miejscu, jeśli wyjaśnić, że Czapla ma na imię Marek i w dodatku obdarzony jest elektryzującym głosem. Jak skończy się ta historia? Czy bajeczne zakończenie jest możliwe? W książce Julii Hoffmann jest jak w życiu. Autorka nie omija trudnych tematów jak samotność, choroba, śmierć. Bohaterka czuła jest na sprawy innych, ją samą także doświadczał los. Można się wzruszyć, ale także dostać sporą dawkę dobrego humoru. Są przecież także radosne i zabawne chwile.

 

DEGHELT FREDERQUE
Babunia
Jade, dziennikarka, nie zgadza się, by jej babcię, Jeanne, oddano do domu starców i zamieszkują razem w Paryżu. Ku jej zdumieniu babcia, prosta osiemdziesięciolatka ze wsi, kryje niezwykłą osobowość: przez całe życie potajemnie czytała książki! Jade pokazuje Jeanne rękopis swojej powieści z prośbą o ocenę. Babcia opowie jej w zamian, dlaczego swoje czytanie musiała ukrywać… Rzecz o wzajemnym szacunku i miłości, o literaturze, która łączy ludzi bez względu na wiek i o więzach przeszłości z dniem dzisiejszym. Zaskakująca puenta.

 

PRESTON DOUGLAS,CHILD LINKOLN
Nadciągająca burza
W ręce archeolog Nory Kelly trafia tajemniczy list napisany przez ojca, który przepadł bez wieści na dalekiej pustyni szesnaście lat wcześniej. Są w nim wskazówki co do lokalizacji legendarnego miasta ukrytego w krainie czerwonych skał i kanionów w południowej części stanu Utah – Quiviry, cudownego złotego miasta Indian Anasazi. Nora jest przekonana, że ojciec odkrył Quivirę. Organizuje ekspedycję i prowadzi swój zespół przez labirynt kanionów. Na nagiej kamienistej pustyni znajdzie zarówno spełnienie swoich największych nadziei, jak i urzeczywistnienie najcięższych koszmarów…

 

McCARTY CORMAC,
W ciemności
Cormac McCarthy (właśc. Charles McCarthy), jeden z najwybitniejszych pisarzy Ameryki, urodzony w 1933 roku w Providence, mieszka w Nowym Meksyku. Pierwsze opowiadania opublikował jako student; były na tyle dobre, że dostał za nie stypendium literackie. Jego pierwsza powieść „Strażnik sadu” wzbudziła zachwyt krytyków, ale przez większą część życia dla szerszej publiczności był nieznany. Powieść z 1992 r., „Rącze konie” stała się bestselerem i osiem lat później została sfilmowana, to tak naprawdę o istnieniu McCarthy`ego świat dowiedział się w chwili powstania oscarowego filmu „To nie kraj dla samotnych ludzi”. W Polsce ukazały się następujące powieści: „Rącze konie”, „Przeprawa”, „Droga”,”To nie kraj dla samotnych ludzi”, „Krwawy południk”, „Dziecię boże”, „W ciemności”, „Suttree”. „W ciemności” – to powieść o dziecku porzuconym w lesie; jej akcja rozgrywa się na południu Stanów Zjednoczonych na początku XX w. Autor ukazuje okrutny świat, w którym ludzie są pół analfabetami i istotami na pół zwierzęcymi. Mimo że główny wątek – Rinthy snująca się po lesie w poszukiwaniu odebranego jej noworodka, słabo spaja powieść, to warto ją przeczytać dla kilku scen i dialogów (np. dialog o butach).

 

CONNELLY MICHAEL,
Strach na wróble
Connelly M. – wybitny amerykański reporter, autor wielu kryminałów, twórca postaci H. Boscha. Studiował na Uniwersity of Florida. Pod koniec lat osiemdziesiątych przeniósł się z Florydy do Kaliforni. Przez ponad 10 lat był reporterem kryminalnym i sądowym dla „Los Angeles Times”. W swoich kryminałach wykreował postać detektywa Boscha – weterana z Wietnamu, policjanta, a następnie prywatnego detektywa. W „Krwawej profesji” pojawił się nowy bohater – śmiertelnie chory na serce agent FBI Terry McCaleb. Obaj detektywi występują w powieści „Ciemność mroczniejsza niż noc”, jednym z najlepszych utworów pisarza. Jack McEvoy – reporter kryminalny, jest bohaterem dwóch książek: „Poety”( w Polsce ukazała się w 2000 r.) i „Stracha na wróble”.
W „Strachu…” McEvoy zostaje zredukowany; na pożegnanie z gazetą dostaje dwa tygodnie. W tym czasie ma wyszkolić swoją następczynię, Angelę Cook. Odchodzą, postanawia napisać duży artykuł o szesnastoletnim dilerze narkotyków, oskarżonym o zabójstwo kobiety. Dziennikarski instynkt podpowiada Jackowi, że chłopak jest niewinny, a prawdziwy sprawca – seryjny zabójca, którego istnienia nie domyśla się nawet policja – pozostaje na wolności.

 

MAŁGORZATA SZEJNERT
Czarny Ogród
Nie sztuką jest napisać powieść, gdzie wartka akcja aż skrzy się od nagłych zwrotów, pościgów, eksplozji, misternych napadów na bank czy dowcipnych dialogów przedzielonych tu i ówdzie, co bardziej mięsistym słownictwem. Nie sztuka, ale półki księgarń i bibliotek uginają się od tego rodzaju fikcyjnych historii. Właśnie: fikcyjnych. Bo sztuką jest upleść z prawdziwych losów mieszkańców małego osiedla podkatowickiego zachwycający gobelin, który zdaje się życiorysem miasta. I tym właśnie jest „Czarny Ogród” – skomplikowanym życiorysem, od dzieciństwa wyznaczonego linijką na geodezyjnej mapie kopalnianych hałd, poprzez dwie wojny, trzy śląskie powstania, trzy freski Kazimierza Kutza, nieufność sąsiada do sąsiada i szczerą miłość, która tragiczniejsza jest niż u Szekspira. Sześćsetstronicowy reportaż Małgorzaty Szejnert czyta się z zapartym tchem i co tu kryć, nabiera się ochoty, by ktoś tak cierpliwy, kiedyś stworzył taką biografię i naszemu miastu. Polecam – Piotr.

 

STEPHEN KING
Czarna Bezgwiezdna Noc
Są autorzy, którym ufam bez reszty. Są autorzy, których książkę biorę do ręki z bezgraniczną pewnością, że się nie zawiodę i czas czytania będzie stuprocentową przyjemnością. Stephena Kinga przedstawiać nie trzeba. Każda powieść wychodząca spod ręki mistrza suspensu, z marszu nadaje się na sfilmowanie i już prawie wszystkie trafiły na ekran. Dobrze że wciąż pisze następne. W zbiorze „Czarna Bezgwiezdna Noc” mamy cztery gotowe scenariusze, mrocznych ale przykuwających uwagę filmów. Oto farmer, który z chciwości morduje żonę. Oto nieuleczalnie chory, który zaprzedaje duszę by przeżyć kilkanaście lat więcej. Oto pisarka, która wplątuje się w historię krwawszą, niż te przez nią wymyślane. Oto żona, która przypadkiem odkrywa drugie, ciemniejsze oblicze męża. Oto nietuzinkowe postacie z krwi i kości, które po dotknięciu mroku już nigdy nie będą takie same. Oto ty, czytelniku, pochłaniający te cztery mikropowieści Kinga z wypiekami na twarzy. Nie wierzysz? Przyspieszony puls gwarantowany. Polecam – Piotr.

 

JOY FIELDING
Strefa szaleństwa
Wszystkie książki tej autorki są rewelacyjne, to mistrzyni w budowaniu napięcia i opisie portretów psychologicznych swoich postaci. „Strefa szaleństwa” jest barem-knajpą, w której spotyka się trzech mężczyzn. Will i Tom przyrodni bracia oraz Jeff przyjaciel Toma z lat szkolnych i kompan z wojny w Afganistanie. Pewnego dnia do baru trafia piękna, tajemnicza nieznajoma, dla której wszyscy mężczyźni stracili głowę i założyli się, który z nich pierwszy ją zdobędzie. Ten zakład odmieni ich życie. Tom to playboy, dla którego kobiety tracą głowę, bohater na froncie w Afganistanie. Will to przyrodni brat Toma, któremu zawsze zazdrościł pewności siebie, przebojowości, odwagi i podbojów miłosnych. Tom z kolei zazdrościł Willowi miłości jaką okazywali mu rodzice. W domu zawsze czuł się jako gorszy, nic nieznaczący starszy brat. Jeff to niezrównoważony, wybuchowy prostak, który pracuje dorywczo to tu to tam, a życie mija mu na przygodnych znajomościach i zabawie. Co prawda ma zonę i dójkę dzieci, ale żyje nadal jak singiel Dzień w którym zobaczyli w barze Suzy jest dla nich końcem starego, dotychczasowego życia. Polecam gorąco Małgorzata

 

KATARZYNA MILLER, MONIKA PAWLUCZUK
Być kobietą i nie zwariować. Opowieści psychoterapeutyczne
To książka – poradnik, terapia dla kobiet. Jest pisana w formie dialogu dwunastu kobiet w różnym wieku, po rożnych doświadczeniach życiowych, które opowiadają o sobie, swoim życiu, osobistych problemach, relacjach z innymi ludźmi, dziećmi, partnerami, mówią o sobie. Napisała i zebrała jest psychoterapeutka i psycholożka oraz dziennikarka i reżyserka. Jak to w terapii nie zawsze jest miło i przyjemnie, bo wejrzenie w samą siebie bywa często bolesne. Ale warto się dzielić przeżyciami, doświadczeniami, problemami, bo poznajemy siebie, dowiadujemy się dlaczego tak myślimy, co ma wpływ na nasze decyzje, samopoczucie i życie jakie prowadzimy. To wejrzenie w samą siebie. Polecam kobietom w każdym wieku. Małgorzata

 

PHILIPPA GREGORY
Biała królowa
Powieść biograficzna przedstawiająca sylwetkę królowej Elżbiety Woodville, żyjącej w XV wiecznej Anglii. Są to czasy bratobójczych walk zwanych Wojną Dwóch Róż, w której walczą ze sobą szlacheckie dwory Yorków i Lancasterów. Król Edward IV zamiast umocnić swoją pozycję na tronie angielskim poprzez ożenek dla korzyści politycznych wziął potajemny ślub z plebejką Elżbietą , co nie wzbudziło entuzjazmu na dworze królewskim. Dlatego, też Elżbieta miała wielu wrogów i musiała stawić czoło licznym intrygom. Była nawet posądzona o uprawianie czarów. Historia jej życia opowiedziana na kartach „Białej królowej” w większości oparta jest na faktach, czasami tylko uzupełniona fikcją literacką. Elżbieta była kobietą silną, zdeterminowaną, po śmierci męża podjęła walkę o utrzymanie tronu. Jednakże zapłaciła za to najwyższą cenę. Jej dwaj synowie, następcy tronu zniknęli na dworze Tower. Okoliczności ich śmierci do dziś nie zostały wyjaśnione. Polecam. Bożena

 

KATARZYNA SKRZYDŁOWSKA – KALUKIN
Gajka i Jacek Kuroniowie
Książka biograficzna przedstawiająca Jacka i Grażynę Kuroniów. Jest to opowieść o ich wielkiej miłości, ideałach i działalności konspiracyjnej w czasach PRL-u. Poznali się jako młodzi ludzie w czasie kolonii letniej, którą organizowali tzw. Walterowcy. Oboje byli zafascynowani ideą wychowania młodzieży. Później zaangażowali się w walkę o wolną Polskę. Razem brali udział w wydarzeniach Marca’ 68, działali w Komitecie Obrony Robotników, „Solidarności „. Jacek był bardzo aktywnym członkiem tych organizacji a Gaja nie należąc do nich formalnie mocno wspierała męża i aktywnie włączała się w ich działalność gdy mąż przebywał w więzieniu, co zdarzało się dość często. Mimo wielkiej miłości jaką do siebie odczuwali ich życie było pełne smutków, gdyż żyli w ciągłej rozłące i tęsknocie. Nawet wówczas gdy Gaja umierała Jacek Kuroń przebywał w więzieniu. Warto przeczytać. Bożena

 

LEE HARPER
Zabić drozda
Akcja powieści toczy się w fikcyjnym miasteczku Maycomb w stanie Alabama w latach 30. XX wieku. Głównymi bohaterami jest trójka dzieci: Jean Louise (Smyk), Jeremy(Jem)- dzieci miejscowego adwokata Atticusa Fincha a także ich przyjaciel, Charles Baker Harris, zwany Dillem. Powieść podzielona jest na dwie części. Głównym wątkiem pierwszej z nich jest fascynacja dzieci tajemniczym synem ich sąsiada, który nigdy nie wychodzi z domu. Plotki powtarzane przez mieszkańców i dziecięca wyobraźnia sprawiają, że Artur „Boo” Radley urasta w ich wyobrażeniach do roli potwora i psychopaty. W rzeczywistości Artur jest od lat więziony przez sadystycznego ojca, który w ten sposób karze go za młodzieńcze przewinienie. Dzieci bezustannie usiłują zobaczyć sąsiada i odkryć jego tajemnicę. W drugiej części książki ojciec Smyka i Jema, Atticus, podejmuje się obrony Toma Robinsona, Murzyna, który został oskarżony o zgwałcenie białej dziewczyny. Choć od początku jasne jest, że Robinson jest niewinny i padł ofiarą uprzedzeń i nienawiści na tle rasowym, biała społeczność Maycomb woli wierzyć kłamstwom dziewczyny i jej ojca. Atticus jest człowiekiem, który ściśle trzyma się pewnego kodeksu etycznego czym zjednał sobie uwielbienie swych dzieci oraz szacunek mieszkańców Maycomb. Ponad wszystko ceni sobie dobro i prawdę. O sobie mówi””[...] ale ja zanim będę mógł żyć w zgodzie z innymi ludźmi, przede wszystkim muszę żyć w zgodzie z sobą samym. Jedyna rzecz, jaka nie podlega przegłosowaniu przez większość, to sumienie człowieka.” Mimo nacisków społecznych wierzy w niewinność Toma Robbinsa i pomimo sprawy z góry skazanej na przegraną, broni go zacięcie. Mieszkańcom Maycomb, dotąd traktujące Atticusa jako autorytet moralny, bardzo się to nie podoba. Społeczność odwraca się od rodziny Finchów .Rodzina staje się obiektem szykanowania, Atticus i dzieci nazywane są murzyńskimi pachołkami, sługusami czarnuchów itp. Smyk, nie rozumie takiego stanu rzeczy, mówi: „Myślę, że jest tylko jeden rodzaj ludzi. Ludzie. „Zabić drozda” to powieść nie tylko o tolerancji i względności postaw moralnych , ale również, opowieść o utracie dzieciństwa. O tym, że czas beztroskich zabaw w pewnym momencie się skończy i trzeba będzie stawić czoło światu dorosłych i zmierzyć się z jego problemami.

 

MAURIAC FRANCOIS
Kłębowisko żmij
„Kłębowisko Żmij” to książka o pozornie normalnej rodzinie. Pozornie,ponieważ rządzą nią obłuda , zakłamanie , nienawiść .Książka Mauriaca to wnikliwe studium psychologiczne człowieka . Autor porusza kwestię wiary, często fałszywej, chciwości, problemów wynikających z braku chęci zrozumienia drugiego człowieka. Każdy marzy o tym, by być darzonym uczuciem, a rozczarowania powodują zamknięcie się w sobie i odrzucenie drugiego człowieka nawet, gdy jest nim członek rodziny. Główny bohater to Ludwik-adwokat. skąpiec ogarnięty pasją gromadzenia majątku, zamknięty i nieufny wobec najbliższych, człowiek bardzo nieszczęśliwy .Wręcz ostentacyjnie obnoszący się ze swoją niechęcią do Boga i religii. W przeciwieństwie do reszty rodziny, która się nią manifestuje .Światem, w którym żyje, rządzą pieniądze; to one zabijają wszelkie ludzkie odruchy i uczucia, uniemożliwiają porozumienie, . Ale jak życiu bywa, dobro istnieje równolegle ze złem, zło i dobro stanowią zawsze uzupełniające się cechy człowieka. Stary adwokat rozgoryczony i złamany życiem zdobywa się na altruizm; dzieje się to jednak za późno, by naprawić wyrządzone krzywdy. Tytułowe „ kłębowisko żmij” to nie tylko najbliższa rodzina( jak uważa sam bohater),ale też myśli i uczucia jego samego. Uświadomienie sobie tego( a i śmierć żony), powoduje,że bohater nawraca się , kieruje swoje uczucia w stronę Boga i wartości chrześcijańskich. Co powoduje różne reakcje rodziny, od szyderstw ze strony syna, po zrozumienie ze strony wnuczki,która sama dzięki temu odnajduje własną drogę do wiary. Książka powstała w 1932 roku, ale mimo upływu lat jej tematyka jest nadal aktualna i dająca do myślenia.

 

Victor Klemperer
Chcę dawać świadectwo aż do końca: dzienniki 1933-1945
Dzienniki Viktora Klemperera to już klasyka tego gatunku. Zapiski stanowią historię niemieckiego filologa żydowskiego pochodzenia, który po przejęciu władzy w Niemczech przez NSDAP zostaje pozbawiony katedry uniwersyteckiej i prawa wykładania. Systematycznie wykluczany z życia społecznego po 1939 roku zostaje wysiedlony z własnego domu do tzw. „domu żydowskiego”. Autor – Żyd odesłany przymusowo na emeryturę sporządza codziennie notatkami, których odkrycie oznaczało pewną śmierć, jest kronikarzem i historykiem katastrofy. Utrwala dzień po dniu. Dokumentuje swoje obserwacje i przeżycia: codzienny terror i napady, coraz to nowe zakazy i szykany. Jego szczegółowa informacja o dniu powszednim prześladowań Żydów jest niezwykłym dokumentem, spisanym w środku wielkiego niemieckiego miasta Drezna. Polecam Renata

 

Virginia Woolf Noc i dzień
Historia pięknej kobiety z wyższych sfer i jej fascynacja młodym urzędnikiem jednej z londyńskich kancelarii prawniczych, mężczyzną z niższej klasy społecznej. W powieści znajdziemy typowo angielskie poczucie humoru, satyrę i romans w stylu Jane Austen. Autorka wnikliwie opisuje rzeczywistość, ironicznie portretuje środowisko angielskiej klasy wyższej. Powieść nawiązuje do życia prywatnego autorki i jej bliskich. Książkę czyta się świetnie. Polecam Renata

 

Colum McCann
Tancerz
Książka irlandzkiego pisarza Columa McCanna, stanowi biografię światowej sławy tancerza Rudolfa Nuriejewa (1938-1993). Urodził się i wychował w Ufie. Rozkochany w tańcu Rudik wbrew woli ojca uczył się tańca u sławnej Anny Wasiljewej. To ona odkryła wielki talent chłopca. Po szkołach baletowych w Ufie i Leningradzie przyszła kolej na tournée po Europie. W 1961 roku Nuriejew występując w Paryżu poprosił o azyl. W swoim rodzinnym kraju został uznany za zdrajcę. Rodzina cierpiała prześladowania. Na zachodzie odniósł ogromny sukces. Był sławny i bogaty, uwielbiany przez miliony, a jednocześnie bardzo samotny. Tęsknotę za ojczyzną i bliskimi topił w alkoholu i licznych romansach. Otoczony aurą skandalu umarł w samotności. Polecam Renata

 

Swietłana Aleksijewicz
Wojna nie ma w sobie nic z kobiety
Około miliona radzieckich kobiet walczyło w czasie II wojny światowej. Liczba przerażająca. Były to często bardzo młode szesnastoletnie, siedemnastoletnie dziewczyny, które same zgłaszały się do armii. Chciały walczyć na pierwszej linii frontu. Były wśród nich też młode matki, które zostawiały swoje dwu, trzy letnie dzieci u rodziny czy znajomych i szły bić się o wolność. Jeśli przeżyły koszmar wojny wracały poranione psychicznie i fizycznie. Posiwiałe inwalidki wracały do domów, których już nie było do dzieci, które ich nie pamiętały. Po wojnie rzadko opowiadały o swoich przeżyciach a medale i odznaczenia schowały głęboko w szufladzie. Dla mnie smutna a momentami tragiczna ale prawdziwa lektura. I powtórzę za autorką że wojna na pewno nie ma nic w sobie z kobiety. Polecam Renata

 

Natascha Kampusch
3096 dni współpraca Heike Gronemeier i Corinna Milborn
Głębokie studium psychologiczne ofiary uwięzionej w piwnicy – bunkrze, zabetonowanym, hermetycznie odciętym od świata, gdzie nie dochodził żaden dźwięk, zapach czy powietrze. Jedno z najgłośniejszych i najbardziej nieprawdopodobnych ocaleń. Nataschę porwał Wolfgang Priklopil w wieku 10 lat. Ona od początku intuicyjnie przyjęła zachowanie małego dziecka, aby przeżyć musiała się dostosować do „nowych” warunków. Za nieposłuszeństwo była karana. Wyłączał jej prąd, głodził, kontrolował przez domofon 24 godziny, poniżał, znęcał się fizycznie, maltretował psychicznie, zabierał książki, filmy, taśmy, radio, próbował podporządkować sobie, „wychować” na partnerkę. Mimo to był jedynym człowiekiem przez te 8 i pół roku życia „najbliższym” jej na świecie. Aby zrozumieć złożone relacje między ofiarą i oprawcą trzeba przeczytać tę książkę. Polecam Małgorzata

 

Rani Manicka
Japońska parasolka
Powieść przenosi nas w nieznany świat egzotyki, magii, wierzeń w bóstwa ludowe oraz bogactwa Malezji. Narodzin Parwati są nacechowane przeznaczeniem. Szaman wyznaczył jej w życiu małżeństwo z b. bogatym mężczyzną. W wieku 16 lat wchodzi w bogobojny nieznany świat którego uczy się cierpliwie,a jej przewodniczką życia jest szamanka, uzdrowicielka Mają. Dopiero tu otwiera się jej księga zawiłych losów. Piękna saga gawęda pisana nietuzinkowym językiem, uszlachetnia i uczy pokory. Polecam Małgorzata

Krystyna Chiger
Dziewczynka w zielonym sweterku
Krystyna Chiger, kobieta pochodzenia żydowskiego w książce pt „ Dziewczynka w zielonym sweterku” przenosi się do czasów, gdy była ośmioletnim dzieckiem. Pisze o tym, jak przeżyła okupację Lwowa oraz zmuszona była przenieś się do wilgotnego i brudnego kanału, po ucieczce z getta. Dotychczasowe luksusowe życie stało się marzeniem. Kanał był jedyną szansą na ocalenie. Dzięki Leopoldowi Socha udało się jej przeżyć te niezwykle ciężkie chwile, gdyż on dostarczał jej pożywienie i ubrania. Jej egzystowanie było pełne kontrastów, najpierw bogactwo, luksus, spokój, a potem ubóstwo, brud, strach przed mogącym nadejść w każdej chwili niebezpieczeństwem. Ta książka jest dowodem na to, że człowiek jest w stanie przezwyciężyć ciężkie chwile i zawalczyć o życie, wolność i bezpieczeństwo. Zachęcam do refleksji Wioletta.

 

Alan Bennet
Czytelniczka znakomita
Powieść dla wielbicieli humoru angielskiego i miłośników czytania. A zarazem świetna zachęta dla tych, którzy uważają lekturę książek za niepotrzebną stratę czasu. Bardzo zabawna i świetnie napisana powieść o tym, jak królowa angielska odnajduje w sobie pasję czytelniczą. Niespodziewane spotkanie podczas spaceru z psami rozpoczyna całą lawinę zdarzeń, których bohaterką staje się królowa Elżbieta ,wciągając przy tym cały dwór. Świeżo odkrytą pasją królowa usiłuje zarazić premiera, ministrów i poddanych, co powoduje liczne komplikacje i ogólne niezadowolenie dworu, który uważa czytanie za niepotrzebny kaprys królowej. Kaprys, który narusza ustalone konwenanse i dotychczasowy ład (podczas przejazdu karocą królowa automatycznie pozdrawia ręką poddanych, a jednocześnie pogrążona jest w lekturze książki).Szczególnie niemile odbierane jest przez poddanych odpytywanie przez królową o ostatnio przeczytane książki.”Czytelniczka znakomita” to nie tylko błyskotliwa historyjka z życia wyższych sfer, ale także książka zawierająca mądre przemyślenia na temat czytania. Królowa„ odkryła, że każda książka wiedzie ku innej książce: gdziekolwiek skręciła, otwierały się przed nią nowe drzwi i dnia nie starczało już na to wszystko, co chciałoby się przeczytać”. Ale na pewno warto znaleźć czas, żeby przeczytać tę książkę. Polecam Anita

 

Vanessa Diffenbaugh
Sekretny język kwiatów
Kwiaty od zawsze kojarzone były z emocjami. Często za ich pomocą wyrażano uczucia. W XII wieku w Konstantynopolu (dzisiejszy Istambuł) nadano im konkretne znaczenie, aby intencja obdarowującego była jasna. Kwiatami możemy wyrazić miłość, namiętność, pasję i pożądanie. Możemy przeprosić, złożyć gratulacje, pokazać komuś, że jest dla nas ważny. Kwiaty to nie tylko uroda, zapach, przeróżne formy – to także skomplikowany język, którego znaczenie warto poznać. Victoria spędziła młodość w rodzinach zastępczych i domach dziecka. Nieufna. Porywcza. Małomówna. Bezczelna – tak postrzegają ja ludzie. Jedynym pozytywnym uczuciem darzy kwiaty i za pomocą języka roślin porozumiewa się z otoczeniem. Poznała go dzięki Elisabeth, jednej ze swych przybranych matek. Nieprzystosowana i negatywnie nastawiona do świata, napotkanym ludziom najchętniej dawałaby bukiet nagietków, oznaczający żal, lub osty, sygnalizujące mizantropię. Osiemnastoletnia Victoria zaczyna teraz dorosłe życie. Pracuje w kwiaciarni, gdzie przygotowuje bukiety o specjalnym znaczeniu, pomagające klientom w wyrażaniu wielu dobrych uczuć. Sama jednak nie chce o nich słyszeć, nie wierzy w nie, nie rozumie. Gdy spotyka Granta, który również zna język kwiatów w dziewczynie rozkwitają wcześniej nieznane uczucia. Jednak Victoria nie potrafi uwierzyć w siebie i w swoje nowo odkryte uczucia. Czy można kochać, nie będąc nigdy wcześniej kochanym? Czy miłość budowana na kłamstwie i niedomówieniach może przetrwać? I jak wielki wpływ na naszą przyszłość, mają wydarzenia z przeszłości? „Sekretny język kwiatów” jest opowieścią o odkrywaniu prawdziwych sensów, znaczeń i intencji, odbieranych inaczej przez każdego z nas. Polecam Anita

 

Stefania Grodzieńska
Nie ma z czego się śmiać
Książka o przewrotnym tytule, bo jest niemożliwością czytać ją nie śmiejąc się. Powinna być przepisywana pacjentom przez lekarzy, bo przecież śmiech to zdrowie. Książka- odtrutka na dzisiejsze czasy, bo jak twierdzi Wydawca -”Dla zmęczonych politycznymi swarami i wszechobecną kłótnią mamy receptę: wystarczy przeczytać co najmniej stronę książki Grodzieńskiej przed snem, a… obudzicie się Państwo uśmiechnięci. Zawartej w tym egzemplarzu terapii starczy prawie na rok!” Stefania Grodzieńska to osoba niezwykła. Aktorka estradowa, teatralna satyryk , pisarka. O literaturze mówiła: Szanuję tylko taką literaturę, w której każde słowo jest przemyślane i czemuś służy. Mogą to być kryminały, romansidła czy eseje, mogę się z autorami zgadzać lub nie, ale jeśli wierzę, że chcą mnie czymś zainteresować albo do czegoś przekonać, albo po prostu zabawić, czytam i przejmuję się tym, co przeczytałam. Nie cierpię być zalewana potokiem mowy, mającej za cel wyłącznie wykazanie mądrości, elokwencji i zasobu słów – czy to naukowych, czy angielskich, czy obscenicznych – autora. Takimi książkami z radością rzucałabym o ścianę, gdybym rzucała książkami o ścianę. A może to niezły pomysł? Taka terapia… Spróbuję i dam Ci znać”. Niezwyczajna osobowość, która z niezwykłym( wrodzonym) humorem, w sposób błyskotliwy , ironiczny opisuje historię swojego życia (barwnego, ale też nie pozbawionego wydarzeń tragicznych – wojna, śmierć męża). Historię znajomości z niezwykłymi osobami m.in.; Tuwimem, Brzechwą, Minkiewiczem, Jurandotem (mąż), Bielicką Kwiatkowską. Pracę w Polskim Radiu, Teatrze „Syrena”. W sposób anegdotyczny przedstawia zarówno swoje występy sceniczne jak i życie prywatne. O sobie mówiła:”(…) korciło mnie zawsze, żeby spróbować poważnie. Bo wtedy można pisać wprost jak do kogo głupiego, wyłożyć łopatą kawę na ławę i nawet żywa kura zrozumie. A jak pisać śmiesznie, to się muszą domyślać: „Publika dorozumiejetsia”, jak mówią w teatrze.” Polecam Anita

 

Stephen King
„Pod Kopułą”
Ciekawość ludzka jest nieskończona jak wyobraźnia, a gdy już zaczniemy sobie wyobrażać „co by było gdyby” to hipotezom i spekulacjom nie ma końca. Od przeprowadzonego przez profesora Philipa Zimbardo „eksperymentu więziennego” z podziałem studentów na Strażników i Więźniów wiadomo dokładnie jak szybko człowiek traci kontrolę nad swoją moralnością w obliczu izolacji. A teraz wyobraźmy sobie, że odcięte od świata niewidzialną barierą zostaje maleńkie miasteczko w środkowym Maine, a wszystkie, dotąd drobne kłopoty urastają do problemów wagi życia i śmierci. Jak pod lupą. Kto nas przez tę lupę podgląda? I czy obraz, który się wyłania jest prawdziwy, czy karykaturalny? Stephen King w najwyższej literackiej formie! Polecam – Piotr.

 

Marek S. Huberath
„Vatran Auraio”

Walter Miller stworzył kilkadziesiąt lat temu znakomitą wizję przyszłości, gdy nasza kultura i cywilizacja już się dawno zawaliła i nawet pamięć zachowana w księgach coraz częściej przypomina baśnie i legendy a nie opis minionej rzeczywistości. Podobnym tropem idzie Huberath, umieszczając akcję powieści na nieobdarzonej nazwą planecie, wśród dogorywających osadników, którzy kiedyś próbowali podbić nieprzystępny glob, a dziś przy życiu trzyma ich nadzieja, że kiedyś tam przyleci po nich „statek z gwiazd”. Pielęgnują zatem jedyną cenną rzecz jak pozostała po poprzednich pokoleniach – wiedzę. Mroczna, depresyjna wizja przyszłości, gdzie zabija nas nie tylko nieprzychylna przyroda, ale także postępująca degeneracja wewnętrzna. Huberath – nowym Lemem. Polecam – Piotr.

 

George R.R. Martin
„Gra o tron”
Od czasów Tolkiena i jego „Władcy Pierścieni” nikt bardziej nie rozpalił wyobraźni wśród miłośników fantasy. I choć tak naprawdę smoków, elfów i krasnoludków tu nie ma a cała epicka opowieść toczy się na kontynencie żywo przypominającym średniowieczną Brytanię to mnogość misternie uplecionych wątków i niebanalnie poprowadzona równoległa fabuła wojny o tron Westeros przykuwa do stronic książki. Opisy dworskich intryg prowadzących do wybuchu śmiercionośnego konfliktu, nienazwane zagrożenie przeciw któremu praojcowie zbudowali sięgającą chmur lodową ścianę, wygnana ostatnia dziedziczka potężnego rodu pielęgnująca marzenia o zemście. O tym między innymi jest „Gra o tron”, gdyby 700 stron streścić w dwóch zdaniach, tylko że to zbanalizowałoby kawał oszałamiającej literatury. Czyta się jednym tchem. Polecam – Piotr

 

Amy Chua
„Bojowa pieśń tygrysicy”
Kontrowersyjna relacja z wychowania dwóch córek na modłę chińską – pełną rygoru, całkowitego posłuszeństwa wobec rodziców oraz nieustannej walki o bycie prymusem. Amy Chua wytyka błędy wychowawcze amerykańskich rodziców takie jak: oszczędzanie dzieciom żmudnej pracy, wychwalanie ich za najdrobniejszy wysiłek, utwierdzanie w mniemaniu, że każdy jest zwycięzcą i nie ma przegranych. Stawia za wzór chińskie rodziny wymagające i bezkompromisowe. Autorka pisze „miała to być historia o tym, że chińscy rodzice umieją lepiej wychowywać dzieci niż rodzice zachodni. Ale skończyło się na opowieści o gorzkim zderzeniu kultur, ulotnym posmaku zwycięstwa i trzynastolatce, która zapędziła mnie w kozi róg”. Pod wpływem buntu dorastającej córki Amy musi zaakceptować, że jej strategia jest zbyt drakońska i czasami odnosi odwrotny skutek od zamierzonego, zwłaszcza jeśli dziecko po morderczym wysiłku spotyka porażka. Polecam. Bożena

 

Anna Bolecka
Biały Kamień
Piękna proza. Akcja powieści dzieje się na Podolu, na przełomie XIX i XX wieku.
Główny bohater Franciszek, zwany Pradziadkiem żyje poza historią, w rytmie natury – rodzenia, umierania i odradzania się. Polecam M.





Natalka Babina
Miasto ryb.
W „Mieście ryb”, którego akcja toczy się w 2012 r., liczy się nade wszystko soczysta narracja i zaskakująca intryga. Na plan pierwszy wysuwają się trzy splecione ze sobą wątki: zataczające coraz szersze kręgi i przybierające niespodziewany obrót śledztwo związane z otruciem sędziwej Makryni i poszukiwanie mitycznego skarbu Hadunów, znajdującego się gdzieś w pasie ziemi przygranicznej, oraz wędrówki w czasoprzestrzeni, która staje się udziałem niezmordowanej Ały. Proza Babiny jest gawędziarska, żywa i pozbawiona jakiejkolwiek pozy. Autorka zawsze na podorędziu ma sarkazm i ironię. Nie stroni wręcz od rubaszności i gigantycznego humoru. Polecam E.


Anonyma
Kobieta w Berlinie : zapiski z 1945 roku
Książka jest formą pamiętnika kobiety Niemki, mieszkanki Berlina, która swoje zapiski prowadzi od momentu zajęcia miasta przez wojska rosyjskie. Dziennik prowadzony pospiesznie, pełen kleksów, zapisek, skrótów -opisuje wydarzenia od 20 kwietnia do 22 czerwca 1945 roku. To pasmo życia w ekstremalnych warunkach, którym towarzyszy wieczny głów, strach, apatia, zwątpienie i obojętność. Relacja sucha, słowa wypowiadane kamiennym chłodem o zachowaniu mężczyzn – Rosjan w stosunku do niemieckich ocalałych kobiet. Nie nadaje się do przeczytanie jednym tchem, bo tematyka jest ciężka: głód, wojna, gwałt, strach, ale takie dokumenty należy przyswoić. Polecam Małgorzata.

 

Tuszyńska
Oskarżona: Wiera Gran
Agata Tuszyńska znana pisarka, na podstawie rozmów z samą Wierą Gran, a także przy pomocy zeznań świadków oraz relacji innych osób, opowiedziała historię popularnej, pięknej, żydowskiej piosenkarki, której kariera rozkwitała w okresie międzywojennym. Spotkanie pisarki z dawną śpiewaczką nie należało do łatwych, gdyż gwiazda była osobą o niełatwym charakterze, a przede wszystkim noszącą piętno, jakie pozostawiła na niej wojna i życie po niej. Ciągle dosięgały ją upokorzenia, pomówienia, znieważenia o to, że rzekomo kontaktowała się z niemieckimi kolaborantami. W trakcie wojny nie była zmuszana do przebywania w getcie, a jednak chciała podzielić los matki i sióstr. By uzyskać środki na utrzymanie siebie i swoich bliskich robiła to co kochała i najlepiej potrafiła, śpiewała w kawiarni „Sztuka”. Jej wierni słuchacze, którzy codziennie przychodzili by wysłuchać śpiewanych przez nią pieśni, delektować się muzyką oraz uzyskać namiastkę wolności od trudu dnia codziennego, nazwali ją Wierą Magnes. Choć opuściła getto, przy czym ratując swoje życie nie zaznała szczęścia, gdyż została uwikłana w podejrzenia i oskarżenia, które przybrały mocy nie do przezwyciężenia. Pomimo, iż sądy ją uniewinniły i tak pozostała względem jej osoby wielka nieufność. Nie było miejsca, w którym mogłaby zaznać spokoju i czuć się bezpiecznie. Nie pomógł nawet wyjazd z Polski w 1950 roku. Tak dobrze zapowiadająca się kariera nie mogła się rozwinąć, ponieważ jej koncerty były bojkotowane, grożono, że jeśli pojawi się na scenie widownia przyodziana będzie w charakterystyczny więzienny strój w paski. Pomimo tego, że Wiera przeżyła czasy wojny i długo po nich, to czuła się jakby została pogrzebana za życia. Książka jest o tyle niezwykła, że gwarantuje nam spotkanie z osobą nietuzinkową, silną, o duszy artysty, ale niełatwą do zrozumienia i pokochania… Serdecznie polecam Wioletta.

 

Jean-Claude Carriere, Umberto Eco
Nie myśl, że książki znikną.
Eco i Carriere są wielkimi bibliofilami. Księgozbiór każdego z nich liczy kilkadziesiąt tysięcy tomów. W dyskusji jaką prowadzą rzecz jasna o książkach i lekturze Ci wytrawni kolekcjonerzy starych i unikatowych egzemplarzy, badacze i poszukiwacze inkunabułów, skłonni są uważać książkę, podobnie jak koło, za wynalazek doskonały, którego nic nie jest w stanie zastąpić. Jak pisze przeprowadzający z nimi rozmowę Jean-Philippe de Tonnac: „Książka postrzegana jest tu jako swego rodzaju koło ludzkiej wiedzy i wyobraźni, nadchodzące ultranowoczesne technologie, które mogą napawać nas lękiem, nie zdołają powstrzymać jego biegu”. Polecam Renata

 

Stockton, Shreve
Kojot Charlie
Książka wydana z serii „Zwierzęta i Ludzie” to „prawdziwa opowieść o miłości i zaufaniu”. Główna bohaterka Shreve zakochuje sie w górach Bighorn w stanie Wyoming i nieskończonej przestrzeni. Zostawia mieszkanie w Nowym Jorku i przeprowadza się do chaty niedaleko Ten Sleep – miejscowości o trzystu mieszkańcach. Poddała się regułom ziemi, przystosowując się do trybu życia, który stanowi antytezę miejskiej dżungli. Któregoś dnia poznała kowboja – najpierw zaprzyjaźniła się z nim, a po krótkim czasie – zakochała . Mike daje jej w prezencie dziesięciodniowe szczenię kojota, którego rodzice zostali zabici. Shreve dokonuje niemożliwego – wychowuje kojota w swojej chacie gdzie zamieszkuje już kot Eli a z czasem pojawia się również koń. Shreve Stockton jest pisarką i fotografem, mieszka w Wyoming. Jej książka „Kojot Charli” to ilustrowana pięknymi zdjęciami opowieść o dzikości i oswojeniu, o naturze i cywilizacji, i w końcu – o przebaczaniu, lojalności i miłości we wszystkich jej formach. Jeżeli masz dość miasta i spalin, jeśli dopadła cię depresja koniecznie sięgnij po tę książkę. Polecam : EB


Liliana Śnieg -Czaplewska
Bex@. Korespondencja mailowa ze Zdzisławem Beksińskim
Czy cudza korespondencja może być fascynującą lekturą?Tak. Zwłaszcza jeśli chodzi o takie osobowości jak Zdzisław Beksiński czy Agnieszka Osiecka. Bex@. Korespondencja mailowa ze Zdzisławem Beksińskim to zapis elektronicznej korespondencji pomiędzy Lilianą Śnieg-Czaplewską a Zdzisławem Beksińskim. Ona to Liliana Śnieg-Czaplewska dziennikarka między innymi: Vivy, Twojego Stylu, Polityki. On to Zdzisław Beksiński jeden z najwybitniejszych polskich artystów. Malarz, rysownik, fotografik, rzeźbiarz. Człowiek o niezwykłej osobowości. Zamknięty w swoim świecie, unikający ludzi, wielbiciel coca-coli i hamburgerów, twórca niesamowitego (i to dosłownie) malarstwa, oryginalnych grafik komputerowych, fotografii,rysunków. Książka pokazuje Beksinskiego jako człowieka niekonwencjonalnego, o swoistych, czasami bardzo oryginalnych poglądach na świat i życie. „Naprawdę nie czytam gazet i naprawdę nie oglądam wiadomości telewizyjnych, zaś radiowych używam wyłącznie w charakterze budzika o godzinie 7, nie wysilając się by cokolwiek przyswoić z tego co dobiega do moich uszu.” „Gdy raz zapytałem ojca, ile pieniędzy posiada w pularesie, odpowiedział, że nie wie. Stało się to moim cichym marzeniem: nie wiedzieć, ile się ma forsy.”, „…kupienie nowych spodni czy skarpetek uważam za lekkomyślność, natomiast gdy tylko w jakimś sklepie ukazał by się zegarek na rękę, będący zarazem telefonem, radiem, urządzeniem radiolokacyjnym i komputerem do ściągania i odtwarzania plików MP3, aparatem fotograficznym,oraz posiadający trzy cyferblaty, tak że zorientowanie się, która jest godzina, wymagałoby sporej sprawności manualno- intelektualnej i orlego wzroku, a zaprogramowanie całości tak by funkcjonowała, zajmowałoby cały dzień, natychmiast bym go nabył, a po dwóch dniach wspaniałej zabawy wrzucił do szuflady i zapomniał, no bo zwykły zegarek jest wygodniejszy.” Zbiór e- korespondencji opracowany przez L. Śnieg-Czaplewską pokazuje jak bardzo oryginalnym i fascynującym człowiekiem był Zdzisław Beksiński. Polecam Anita.

 

Agnieszka Osiecka, Jeremi Przybora
Listy ma wyczerpanym papierze
Niemniej barwną i fascynującą osobą była Agnieszka Osiecka. Poetka, autorka tekstów piosenek,pisarka. Kobieta o niezwykłej osobowości, wyobraźni i genialnym talencie poetyckim. Zarówno jej poezja jak i teksty piosenek ( a może one przede wszystkim) są już klasyką polskiej literatury. Podobnie jak twórczość Jeremiego Przybory- poety, satyryka, autora tekstów piosenek, współtwórcy legendarnego „Kabaretu Starszych Panów”. Listy na wyczerpanym papierze zawierają korespondencję dwojga niepospolitych osób. Osób bardzo sobie bliskich zarówno zawodowo jak i prywatnie. „On – dystyngowany starszy pan, arcymistrz słowa, liryczny humorysta. Ona – piękna, młoda i trochę szalona”. Ich piosenki znali wszyscy, ale nikt nie znał dziejów ich wzajemnego uczucia,Ta książka – miłosne listy Osieckiej i Przybory – w piękny, oryginalny literacko sposób ukazują nam Ich uczucia. Korespondencja niezwykła, miała rację Agata Passent nazywając ją „Piękną literaturą”. Książka oprócz listów zawiera także pocztówki, zdjęcia oraz płytę z audiobookiem czytanym przez Magdę Umer i Piotra Machalicę. Polecam Anita.

 

Robert Mc Lian Wilson
Ulica marzycieli
Życie Jake`a Jacksona i jego otoczenia to nieustanna droga w poszukiwaniu miłości. Tej jedynej wartości, która może uczynić człowieka szczęśliwym. To dzięki niej nawet najbardziej nierzeczywiste marzenia mogą nabrać kształtu, absurdalne pomysły-realności. A w tle skażony wojną domową Belfast, ze swoimi podziałami politycznymi, rasowymi, religijnymi, ale najbardziej wyrazistą linię podziału stanowi pieniądz”. Wilson stworzył świat poetów, idealistów i marzycieli, w którym się łączy codzienność ze snem, rzeczywistość z wyobraźnią. Świat realny i magiczny zarazem,w którym każda ulica może być ulicą tytułowych „marzycieli”.

 

Eric- Emmanuel Schmitt
Moje życie z Mozartem
Książka „Moje życie z Mozartem” Erica- Emmanuela Schmitta jest autobiografią nietypową. Brak tu konkretnych dat, miejsc czy sytuacji. Schmitt pisze książkę o sobie. Po krótkim wprowadzeniu czytelnika w świat piętnastoletniego Erica -Emmanuela, następuje szereg listów, które autor kieruje do Wolfganga Amadeusza Mozarta. Jako nastolatek, pełen buntu i niechęci do świata, postanawia popełnić samobójstwo. Przypadek jednak ratuje mu życie. Tym przypadkiem okazuje się aria Hrabiny z opery „Wesele Figara” usłyszana podczas próby spektaklu. Od tego czasu muzyka Mozarta, jak i sam mistrz, towarzyszą Schmittowi w jego całym życiu. Doskonałość muzyki wyraża się, według Schmitta, nie tylko w brzmieniu i ponadczasowości, ale w tym, że jest uniwersalna. Autor próbuje odsunąć od siebie muzykę Mozarta na pewien czas jednak nie udaje mu się to, ponieważ muzyka jest wszechobecna i może stać się nawet filozofią życia. Kompozytor potrafi wyrażać za pomocą swoich utworów cierpienie, miłość nienawiść radość uwielbienie, czyli wszystkie uczucia świata. Po lekturze „Mojego życia z Mozartem” czytelnik zauważy, że wcześniejsze powieści Schmitta inspirowane są właściwie życiem autora, jego doświadczeniami, ale przede wszystkim – jego filozofią. Warto zagłębić się w literaturę pisarza jak i posłuchać muzyki Mozarta. Na pewno będzie to uczucie przepełnione różnorodnością doznań. Polecam Sylwia.

Dominika Ożarowska
Nie uderzy żaden piorun
Ciekawa, pełna refleksji lektura. Jest to manifest pokolenia urodzonego w III Rzeczpospolitej. Przedstawia zbiorowy portret ludzi inteligentnych aczkolwiek niedojrzałych, którzy przeczytawszy lub obejrzawszy parę lepszych książek i filmów nabrali sceptycznego podejścia do wszystkiego (oprócz imprez). Książka podstępnie wciąga, nie szokuje, za to ciekawi. Polecam Ela

 

 

Peter V. Brett
Pustynna Włócznia
Dzień należy do człowieka. Noc należy do „alagai”. Dzień należy do Człowieka. Noc należy do Otchłańców. Nadchodzi Sharak Ka – Ostatnia Bitwa, która albo wyzwoli świat od demonów, albo raz na zawsze zetrze rodzaj ludzki z powierzchni ziemi. Jesteście przygotowani do ostatecznej walki? Runy ochronne nakreślone? Zioła lecznicze utarte na proch? Struny w skrzypkach jęczą melodię, która oszałamia demony? Labirynt gotów na spłynięcie gadzią posoką? Więc czas na Jedność. Jedność zebraną pod Włócznią Kajiego. Jedność zebraną pod Tatuażami Naznaczonego. Albo-albo to żadna Jedność. Czym w takim razie jest Przeznaczenie? I które Przeznaczenie? Opowieść Bretta odpowiada na wiele pytań, a wciąż rodzą się nowe. Jak demony. Jak Otchłańce. Jak „alagai”. Polecam Piotr

 

Grażyna Jeromin-Gałuszka
Kobiety z Czerwonych Bagien
Wzruszająca historia kilku pokoleń niezwykłych kobiet. W Czerwonych Bagnach od zawsze mieszkały kobiety. Mężczyźni pojawiali się tu na krótko i zaraz odchodzili. Klątwa czy przypadek? Polecam Maria

 

 

 

Małgorzata Gutowska-Adamczyk
Cukiernia pod Amorem, cz.1 Zajezierscy, cz.2 Cieślakowie
W książkach „Cukiernia pod Amorem”autorka stworzyła wspaniałą sagę trzech rodów: Zajezierskich, Cieślaków i Hryciów. W dzieje rodzin zręcznie wplotła historię prowincjonalnego miasteczka Gutowa. Akcja pierwszego tomu osadzona jest na przełomie XIX i XX w., poznajemy w nim losy kilku pokoleń Zajezierskich. Pisarka znakomicie oddaje koloryt epoki, zarówno jeśli chodzi o realia życia codziennego, jak i przełomowe wydarzenia historyczne. Dzieje rodu przeplata całkiem współczesną historią właścicieli cukierni. Drugi tom opowiada o rodzinie Cieślaków. Przedstawia w nim półświatek z warszawskiego Powiśla, a także artystyczne środowisko przedwojennych teatrów i kabaretów. Trzeci: Hryciowie dopiero się ukaże, z niecierpliwością czekam na ten moment. Książki czyta się świetnie zarówno ze względu na język jak i doskonale oddaną atmosferę tamtych lat. Polecam każdemu, gdyż jest tu zarówno sensacja, tajemnica jak miłość i zdrada. Bożena

Clara Cramer
Wojna Klary
To prawdziwa historia cudownego ocalenia z Holokaustu. Książka oparta przede wszystkim na dziecięcym dzienniku pisanym w podziemnym schronie z okresu II wojny światowej. Pamiętnik jest swego rodzaju świadectwem opisującym zarówno dzieje Klary, jak i jej rodziny. Klara, Żydówka polskiego pochodzenia wraz ze swoimi bliskimi mieszkała w Żółkwi. Przez cały okres trwających działań wojennych rodzinie towarzyszył lęk, strach i obawa przed wywiezieniem na Sybir, do obozu pracy lub getta. Zrozpaczonym Żydom ocalenie przyniósł mały bunkier położony pod podłogą w domu niemieckiego antysemity, pana Becka. Człowiek prawy ukrywał, pomagał, a także dostarczał jedzenie dla trzech żydowskich rodzin codziennie, narażając swoje życie. Klara ocalona z piekła Holokaustu wyznaje: „To jedno, co mieliśmy my, a czego brakowało innym, to państwo Beckowie. Wszystko, czego nauczyłam się o miłości, honorze i odwadze, nauczyłam się od nich”. To piękne i przejmujące świadectwo o wzajemnej solidarności, miłości oraz zaufaniu. Polecam Wioletta.

Andromeda Romano – Lax
Hiszpański smyczek
„Ta porównywalna z „Cieniem wiatru”, napisana z niezwykłym rozmachem powieść jest poruszającym koncertem na wiolonczelę, w którym splatają się losy człowieka i pogrążonego w chaosie świata”. Hiszpania końca XIX wieku. W małej miejscowości przychodzi na świat Feliu Anibal Delargo. Jako dziecko objawiał niezwykły talent do muzyki. Muzykę słyszał całym swym ciałem i praktycznie wszędzie. Po latach matka zabiera Feliu do Barcelony, gdzie uczy się u sławnego wiolonczelisty Alberto Mendizabala. Z biegiem lat staje się znanym na świecie wirtuozem wiolonczeli. Poznaje żydowską skrzypaczkę Avivę, którą pokocha miłością niezwykle skomplikowaną. To taka książka, która jest warta przeczytania z wielu powodów. Jej walory artystyczne i literackie powodują, że czuje się wręcz klimat tamtych miasteczek, słyszy się muzykę jaka w nich rozbrzmiewa. Ta powieść ma ważne przesłanie, uczy wartościowych postaw, pokazuje jak trudne bywają wybory w życiu człowieka. Powieść, która wzrusza, porusza, przywołuje łzy. Jest tu nadzieja, tkliwość i miłość. Polecam : EB

Mariusz Szczygieł
Zrób sobie raj
To po książce „Gottland” kolejny zbiór reportaży tego autora o współczesnych Czechach. Książka jest ciekawą, a nawet bolesną obserwacją Czech i Czechów z polskiej perspektywy. Czesi po mimo, że tak nam geograficzne bliscy, to jednak mentalnie, obyczajowo i kulturowo bardzo dalecy. Autor dużo uwagi poświęca czeskiemu ateizmowi, kulturze i sposobowi bycia. Nieobecność Boga w ich życiu jest jednym z głównych tematów tej książki. Odpowiedzi na stawiane pytanie: „Jak się państwu żyje bez Boga?” mogą zastanawiać a nawet szokować. Polecam Renata.

John Fowles
Mag
Cyniczny, przeintelektualizowany, młody nauczyciel języka angielskiego( Nicholas Urfe) poznaje na greckiej wyspie właściciela rozległej posiadłości. Conchis wciąga Nicholasa w tajemniczą grę. W tym meta- teatrze bohater jest nie tylko widzem ale i aktorem. Spektakl, w którym podświadomie bierze udział, ma mu ukazać zakłamanie jego dotychczasowego życia. Conchis inscenizuje rzeczywistość w taki sposób, by pozbawić swego gościa wiary w siłę i niezawodność logiki i pokierować go ku głębszej refleksji nad własnym życiem. Polecam Elżbieta

Łysiak Waldemar
Wyspy Bezludne
„Nie ma bezinteresownych uczynków i uczuć, nie ma prawdy, przyjaźni i wierności, nie istnieją idee bez skazy i przysięgi bez pułapek, jest tylko zgorzknienie,które odkłada się we krwi, niczym słoje trującego drzewa.” Tymi słowami rozpoczyna autor swoją podróż, po „bezludnych wyspach”. Znajdziemy tutaj portrety dwudziestu jeden ludzi, czyli dwadzieścia jeden rodzajów samotności. Polecam Maria

 

Jacek Dehnel
Fotoplastikon
Niby, cóż prostszego. Wystarczy wziąć plik starych fotografii, wpatrywać się w nie aż po wyrycie we własnej duszy każdego, choćby najdrobniejszego szczegółu, puścić swobodnie narowistość wyobraźni a potem skrzętnie to spisać. Ustylizować opowieść na lekko archaiczną, jakby tkwiącą korzeniami w epoce, której nie ma. Znaleźć kilka ponadczasowych paralel do dzisiejszości, tak by zadowolić i tych zagustowanych romansem przedwojennym, i tych, łaknących ostrej współczesnej prozy poetyckiej. Wydać wszystko w formie przerastającej pomysłowość kogokolwiek innego i już. Już można oczekiwać peanów na cześć talentu, wiedzy i dojrzałości w postrzeganiu świata, którego już nie ma, a który przypadkiem trafił na klisze fotograficzne wielu nieznanych rąk. Jak to dobrze, że odbitki trafiły w odpowiednie ręce i Jacek Dehnel wiedział co z nimi zrobić. Oprawić arcydziełem. Polecam – Piotr.

Mariusz Szczygieł
Kaprysik
Na pierwszy rzut oka wygląda jak ksiązeczka do nabożeństwa. Tylko czemu jest różowa? Więc może pamiętnik, sztambuch jakiejś ledwo dojrzałej młodej damy? Też nie, choć drobiazgowośc charakteryzująca chęć uwiecznienia własnego „tu i teraz” jest jednym z bohaterów „Kaprysiku”. Emocji, dramatów i pozornie najprostszych historii jest tu bez liku bo „Kaprysik” to splot intymności. Tych na co dzień skrywanych tylko dla siebie samej. O potrzebie notowania, każdej nawet błahej czynności, o pragnieniu uwieczniania przemijającego czasu na cyklicznych fotografiach, o przyjaźni korespondencyjnej trwającej ponad pół wieku, o zgodzie pomiędzy miłością własną i cudzą. Magiczne są te opowieści o kobietach zebrane przez Mariusza Szczygła, bo kobiety są magiczne. Jako mężczyzna, potwierdzam – Piotr.

Tess Gerritsen
Autopsja
Znana z thrillerów medycznych autorka w swojej powieści poruszyła problem handlu ludźmi, w szczególności kobietami. Wiele takich kobiet z biedniejszych krajów marzy o lepszym życiu. Naiwność, zwłaszcza młodych kobiet wykorzystują handlarze. Olena i Mila opuszczają swoją ojczyznę, by skuszone obietnicą lepszego życia wyjechać do USA. Mają pracować jako opiekunki,w rzeczywistości zostają zamknięte w domu publicznym, ale już w trakcie nielegalnego przekraczania granicy zostają pozbawione wszelkich złudzeń co do własnej przyszłości. Polecam Tatiana

Erich Maria Remarque
Gam
coś jest na rzeczy w stwierdzeniu, że jeśli czytało się jedną powieść Remarque’a to tak jakby czytało się wszystkie. Wojna, nieodwzajemniona miłość, tułanie się w poszukiwaniu jakiejkolwiek ojczyzny, upadek moralny, kryzys wartości – to tematy, które w różnym stopniu pojawiają się w powieściach twórcy „Na Zachodzie bez zmian”. Jednak w przypadku „Gam” schemat schodzi na plan dalszy. Niby jest miłość, niby jest podróż, niby jest wartka fabuła a jednak… tym razem osią powieści i jej wartością jest egzotyka. Argentyna, Chiny, Egipt, Jawa – od samych nazw może zakręcić się w głowie, tak jak Gam – bohaterce tej niezwykłej powieści, którą Państwu serdecznie polecam. Zechcecie tam być. Polecam Piotr

Orson Scott Card
Gra Endera
Nie jesteśmy sami we wszechświecie. nie jesteśmy jedynymi istotami rozumnymi. w konfrontacji z obcą cywilizacją nie mamy szans. Prawie. Bo mamy Endera. W jak bardzo desperackiej sytuacji znalazła się ludzkość, skoro szansę ratunku widzi w jedenastolatku, który tylko perfekcyjnie radzi sobie z komputerową grą? który choć zaplanowany i genetycznie umodyfikowany do tego by być naturalnym przywódcą, ma mdłości na widok krwi. który pragnie jedynej rzeczy jakiej nie może mu dać nikt – bezinteresownej miłości. Pierwszy tom jednej z najsłynniejszych opowieści to tylko wstęp do wszechświata gdzie „albo my albo oni” jest zasadą numer jeden. jest zasadą jedyną. Aż dziw bierze, że nikt „Gry Endera” jeszcze nie przeniósł na ekran, skoro jest jest tym dla SF co „Władca pierścieni” dla fantasy. Polecam Piotr

Carmen Laforet
Złuda
Powieść osadzona w mrocznej Barcelonie lat czterdziestych XX wieku jest realistycznym portretem zniewolonego i zakłamanego społeczeństwa . Autorka doskonale portretuje szereg toksycznych relacji tworzonych przez bohaterów tej powieści. Czy młoda bohaterka Andrea odnajdzie się wśród zatęchłych murów uniwersytetu i skostniałej mieszczańskiej rodziny kryjącej moralną zgniliznę. Jak pisze we wstępie do książki Mario Vargas Llosa „…piękna i straszna powieść Carmen Laforet wciąż pozostaje żywa”. Polecam: Renata

Marcin Szczygielski
Berek
Błyskotliwa, duża dawka humoru i splot wydarzeń, który skazuje zdewociałą staruszkę, słuchaczkę Radia Maryja oraz młodego, ambitnego dobrze sytuowanego geja na wzajemne towarzystwo. Co z tej krzyżówki wyniknie przeczytajcie sami. Sposób narracji i język to novum i rewolucja w literaturze gejowskiej. Naprawdę warto, zarówno dla sympatyków jak i przeciwników.
Polecam Małgorzata

 

Monika Mularczyk
Brudny dotyk
Debiut literacki autorki ale bardzo udany. Nina główna bohaterka przed swoimi demonami, które doświadcza od dziecka ucieka w świat fantazji. Mimo mocno nadszarpniętej i nadwątlonej psychiki emocji potrafi nawiązać przyjaźń, a nawet kochać. Książka nie zawiera drastycznych opisów przemocy seksualnej a mimo tego autorce udało się opisać jak takie doświadczenia wpływają na całe późniejsze ludzkie życie, emocje, kontakty z drugim człowiekiem i wszystkie inne strefy. Polecam Małgorzata

Beata Pawlikowska
Poradnik globtrotera, czyli Blondynka w podróży
Wieloletnie obserwacje, doświadczenie, naukę, podróże i eksperymenty własne autorka ubrała w jedną, obszerną, bogato ilustrowaną i uszeregowaną Księgę. Ta praktyczna wiedza przyda się również Tobie czytelniku bez względu na to czy planujesz podróże małe czy duże. Jednak nie polecam jej do plecaka – nadbagaż. Lepiej zapoznać się z nią przed podróżą. Polecam Małgorzata

Wiesław Adamczyk
Kiedy Bóg odwrócił wzrok
Wojenna odyseja polskiego chłopca. Wiesław Adamczyk był małym chłopcem, kiedy w maju 1940 roku razem z matką i rodzeństwem deportowano go z Polski na pogranicze Syberii i Kazachstanu. Jego ojciec oficer Wojska Polskiego, zastał wzięty do niewoli przez Armię Czerwoną i zginął w Katyniu. Deportacja w 1940 roku stanowiła początek dziesięcioletniej odysei, podczas której rodzina Adamczyków, trapiona głodem i chorobami, doświadczyła życie w skrajnej nędzy i ciągłym zagrożeniu. Polecam M.

Lawrenc Durrell:
Kwartet aleksandryjski. Justyna. Baltazar. Mountolive. Clea.
Po pierwsze Aleksandria istny labirynt namiętności i konfliktów. Miasto kipiące wielością ras i kultur, miejsce krzyżujących się intryg politycznych, barwna mieszanka egzotyki i tajemniczości. Miasto, w którym pamięć kultury łączy się z codziennością, w którym obłęd sąsiaduje ze wzniosłością, a rozkład z pogańską bujnością życia. Po drugie wszechobecna miłość, która w „Kwartecie” naznaczona jest daremnością i bólem. Radość i uniesienie to jedynie krótkie chwile, nad którymi bez reszty dominuje mroczna strona uczucia, opuszczenie, zdrada, rozpacz. Eros służy bohaterom jako znieczuląjący narkotyk, który zażywa się by zapomnieć o śmierci. W końcu ważne pytanie, które można odnaleźć w książce, pytanie o istotę człowieczeństwa, pytanie: kim jestem? Polecam E.

Santiago Roncagliolo
Wstyd
W niepozornej, zaledwie stusześćdziesięciostronicowej książeczce peruwiański autor „Wstydu” zdołał zmieścić nie jedną, a aż pięć rewelacyjnie poprowadzonych historii. Każda z nich jest błyskotliwa, lekko zabarwiona tzw. realizmem magicznym i mocno nasączona czarnym humorem. Perypetie rodziny Ramos (Alfredo, Lucy, Mariany, Sergio, Dziadzia oraz kota. Nie zapominajmy o kocie!!!) są tak narracyjnie świeże i oryginalne, że nim doczytamy do ostatniej kropki, ogarnia nas żal, że to już koniec. Polecam książkę Santiago Roncagliolo zarówno miłośnikom prozy Marqueza jak i satyry Pratchetta. Literatura iberoamerykańska zyskała nową jakość. Polecam Piotr

Erich Maria Remarque
„Trzej towarzysze”
Kiedy możemy stwierdzić, że ktoś jest naszym przyjacielem? To pytanie zadaje sobie wielu z nas. W tej książce E.M. Remarque przedstawia istotę prawdziwej przyjaźni i miłości, która może być odpowiedzią na to pytanie. Poruszające, głębokie i niebanalne studium miłości, a także życia i śmierci. Wzrusza, zmusza do zastanowienia… Późne lata 20. XX w. Niemcy. Kryzys gospodarczy narasta. Mimo to trzem przyjaciołom jeszcze z czasów I wojny światowej wiedzie się całkiem nieźle. Wspólnie prowadzą warsztat samochodowy . Żaden z nich nie związał się na stałe z kobietą, co nie znaczy, że unikają damskiego towarzystwa. Nie czują się samotni. Mogą zawsze liczyć na siebie. Ich przyjacielskich relacji nie burzy nawet fakt, iż jeden z nich zakochuje się ze wzajemnością w pięknej kobiecie.Nie jest to jednak love story zakończone happy endem. „Trzej towarzysze” to jedna z pozycji, które na długo pozostają w pamięci. Smutna i mądra. Po prostu niesamowita. Polecam wszystkim kochającym dobrą literaturę. Robi wrażenie i zmusza do przemyśleń. Polecam Anita.

Maja Koterska
„Strusie jajo”
Świetna, zabawna książka. Kryminał regionalny( akcja toczy się na Dolnym Śląsku, we Wrocławiu i okolicach). „Strusie Jajo” to dalszy ciąg powieści „Dracena przerywa milczenie”. Agata Cyryl i Jola Kapłan pracują na Uniwersytecie Wrocławskim. Są genetykami. Kłopoty to ich specjalność Kłopotem jest szefowa. Kłopotem jest jej pomysł nowych badań ( strusie czy renifery?).Kłopotem jest bratowa jednej z bohaterek. Kłopotem są strusie jaja, w których znajdują się drogocenne przesyłki. Kłopotem jest włoska mafia. Kłopotem są rodzimi przestępcy. Kłopotem jest polska policja. A nawet kłopotem są mężowie. W wyniku badań nad strusimi jajami trafiają na aferę kryminalną..Bohaterkom- Agacie i Joli towarzyszą w niezwykłych przygodach zwierzęta- koza , strusie, kura, papuga. Doskonała lektura na lato, czyta się lekko i przyjemnie,dodatkowym walorem książki jest poczucie humoru autorki. Polecam Anita

Cejrowski Wojciech
„Rio Anakonda gringo i ostatni szaman plemienia Carapana”
Można nie lubić autora, nie zgadzać się z jego poglądami, ale nie sposób mu oddać hołd i przynależność do grona uznanych i cenionych globtroterów, podróżników i eksploatorów ziem dziewiczych tj. Fiedler, Halik, Uryn, Choszcz, Kruszyna, Pałkiewicz i in. Jego wszystkie książki są warte polecania po przez cięty język, świetny dowcip, szacunek do innych kultur, piękne zdjęcia, mistrzowskie wydanie i świetne riposty. Tym razem Cejrowski zabiera nas w świat Ameryki Południowej gdzieś na granicy Wenezueli, Kolumbii i Brazylii do tropikalnej puszczy Indian. Polecam Małgorzata

Hatzfeld Jean
„Strategia antylop”
Ludobójstwo my Polacy znamy i przeżywamy każdy na swój sposób słysząc: Katyń, Kołyma, Gułag, Auschwitz …, ale o masakrze dokonanej w Rwandzie na Tutsi przez ekstremistów Hutu nie wszyscy chcą usłyszeć a już niewielu jest w stanie w to uwierzyć z prozaicznych powodów. Dotychczasowe znane ludzkości ludobójstwa zdarzają się podczas wojen, a nie czasu pokoju. A wszystko zaczęło się w latach 30 XX wieku, kiedy Belgowie wprowadzili w Rwandzie dowody osobiste z wpisem „Hutu” i „Tutsi”, które dotychczas płynne stały się radykalną barierą. Zabójcy znali swoje ofiary – sąsiadów, którzy ze strachu gromadzili się najpierw w kościołach potem na bagnach i w lasach. Hutu szli jak do pracy ze śpiewem na ustach, jak się komuś udało przetrwać do 17 godziny miał szansę przeżyć koniec dnia i noc i tak przez 100 dni od 6 kwietnia do końca lipca roku 1994. To już trzecia książka poświęcona tej tematyce. Zapoznać się należy z każą – szokującą prawdą. Polecam Małgorzata

Zawadzka Dorota
„Moje dziecko. Jak mądrze kochać i dobrze wychowywać”
Myślę, że większość z nas, rodziców ma za sobą już poradniki o wychowaniu swoich pociech Beniamina Spocka o bezstresowym wychowaniu, Thomasa Gordona o Wychowaniu bez porażek . Czas na naszą polską „Supernianię” – Dorotę Zawadzką, która w swojej książce daje konkretne porady na temat jak traktować i dobrze wychować młodego człowieka. To nie są jakieś czarodziejskie i magiczne metody. Emisja 45 minutowego programu w TV była poprzedzona 100 godzinną pracą w każdym domu takiego zbuntowanego młodego człowieka. W swojej ostatniej książce „Superniania” w rozmowie z Ireną A. Stanisławską dzieli zagadnienia tematycznie. Począwszy od tego jak odseparować dziecko od piersi, poprzez lęki przed nocą i spaniem, po rady jak postępować z niejadkiem, jak umiejętnie słuchać młodego człowieka, kończy na tematach trudnych, ale i obecnych w życiu ludzi jak postępować w przypadku dziecka kiedy w jego życie wkracza „nowa” mama i nowy tatuś. Sukces osiągniemy wtedy kiedy będziemy DZIECKO wraz z całym jego jestestwem traktować jak CZŁOWIEKA. Wtedy – kiedy nauczymy się słuchać, reagować, szanować i liczyć się z jego zdaniem, rozumieć lęki i niepokoje i konsekwentnie realizować swoje cele. Teoria że „Ryby i dzieci głosu nie mają” lub że klaps jest skuteczną metodą wychowawczą powinna już dawno przejść do lamusa. Polecam gorąco Małgorzata.

Anne Fadiman
„Ex Libris. Wyznania czytelnika”.
„Kłopot z książkami polega na braku równowagi. Po pierwsze – bywa ich więcej, niż można zmieścić na półkach. Po drugie – bywa ich więcej, niż można kupić. Po trzecie – bywa ich więcej, niż można zdążyć przeczytać. Po czwarte – nawet najsolidniejszy ich stos zawsze się kiedyś przewróci.” Książka dla wszystkich miłośników, wielbicieli, fanatyków książek. Anne Fadiman – eseistka, redaktorka „The American Scholar”, – opowiada o życiu z książkami na co dzień. Esejami Anne Fadiman wprowadza odbiorców w świat, w którym książka jest najcenniejszym skarbem, ale niekoniecznie świętością.Tematów do artykułów dostarczyło Anne Fadiman samo życie: autorka czerpie z własnych wspomnień.Autorka serwuje nam dwanaście esejów o książkach. Nie o jakiś konkretnych tytułach, ale o książkach w ogóle. Pierwszy esej opowiada o ciężkiej próbie jaka spotkała Anne i jej męża, kiedy to pięć lat po ślubie postanowili połączyć swoje księgozbiory. Do tej pory książki JEJ i JEGO stały oddzielnie, dublujące się pozycje nie zostały zweryfikowane, system katalogowania nie był uzgodniony. ONA i ON dorobili się już dzieci i wspólnego kredytu, ale dopiero zaślubiny ich księgozbiorów oznaczały ostateczny krok na wspólnej drodze życiowej i definitywną deklarację: „tak, chcę być z tobą do końca życia”. Utrzymujący się przez wiele tygodni na liście bestsellerów „New York Timesa” zbiór dowcipnych i erudycyjnych esejów Anne Fadiman o radości czytania i gromadzenia książek. Polecam Anita

David Gilmour
Ostatni Lampart. Życie Giuseppe Tomasi di Lampedusy
Ostatni Lampart to niezwykle ciekawa biografia ostatniego sycylijskiego księcia z rodu Lampedusów. Wygaśnięcie rodziny było poprzedzone jej wcześniejszą ruiną ekonomiczną. Członkowie rodu wykazywali całkowity brak zainteresowania zarabianiem pieniędzy i niekompetencją w sprawach finansowych. Lampedusowie znaleźli się w finansowych kłopotach po zniesieniu feudalizmu. Całkowity upadek rodziny nastąpił podczas II wojny światowej. Zniszczeniu uległ wspaniały dom w Palermo i pozostałe sycylijskie dobra. Ostatni z rodu książę- pisarz Giuseppe Tomasi był osoba nieprzeciętną, człowiekiem o umyśle geniusza, jego niepospolita erudycja, znakomita pamięć i pasjami pochłanianie książek sprawiło, że bohater stał się jednym z największych znawców literatury. Jego ogromna wiedza daje wyraz w cyklu wykładów dla studentów z Palermo, potem odbija się na kartach jedynej powieści. Lampedusa to człowiek spokojny i nieśmiały, całkowicie zdominowany przez swoją matkę. W wieku lat sześćdziesięciu pisze jedyną książkę”Lampart”, która zostaje okrzyknięta arcydziełem. Autor nie doczekał wydania swojego dzieła, umiera na raka płuc 23 lipca1957 roku. Polecam: Renata

Sandor Marai
Magia
Magia to zbiór opowiadań wybitnego węgierskiego pisarza. Opowiadania zostały podzielone na dwie części. Pierwszą stanowią opowiadania inspirowane wydarzeniami historycznymi. Druga część to opowiadania, które opisują życie zwykłych ludzi. Poruszane tematy to starość, śmierć i niemożność osiągnięcia szczęścia. „Magia” to piękna, mądra proza. Ukazuje złożoność ludzkich osobowości i charakterów. Autor mocno podkreśla kwestię przeznaczenia i tajemnicę egzystencji, której nie da się pojąć. Polecam: Renata

Carlos Ruiz Zafon
Cień Wiatru
Barcelona ma czarodziejską moc. To miasto nim się człowiek obejrzy, wkrada się pod skórę i kradnie duszę. Barcelona lat trzydziestych, czterdziestych i pięćdziesiątych jest areną niesłychanie barwnej opowieści o fascynacjach, miłościach, zauroczeniach i żywotnej magii. Carlos Ruiz Zafon, który w wirtuozerskim splocie zaprezentował epicki gobelin, stworzył nie tylko świat, w którym tajemnica przytula kolejną tajemnicę, ale też napełnił swoją opowieść subtelnym humorem i ludźmi zachowującymi głęboki humanizm mimo dramatycznych życiorysów. „Cień wiatru” to niebezpieczna książka. Nieuleczalnie zaraża apetytem na najwyższą jakość literackiej fabuły. Po niej żaden czytelnik nie jest już taki sam. Gorąco polecam. Piotr.

Evelyn Doyle
Evelyn
Irlandia rok 1953. Tuż po Bożym Narodzeniu Chorlotte opuszcza bezrobotnego męża i dzieci. Ojciec na kilka miesięcy oddaje dzieci pod opiekę państwa, by móc zarobić na ich utrzymanie, kiedy jednak próbuje odebrać, okazuje się to niemożliwe. Ojciec rozpoczyna walkę z irlandzkim prawem o odzyskanie dzieci. Zwycięstwo ojca nad całym systemem państwowym odmieniło los tysięcy irlandzkich dzieci, które mogły wrócić do domu. Polecam Tatiana

Barbara Rybałtowska
Bez pożegnania-saga część I
Szkoła pod baobabem-saga część II
Koło graniaste-saga część III

Saga rodzinna opowiadająca historię matki i córki wobec burzliwych dziejów Polski XX wieku. Cz.I – Podczas II Wojny Światowej bohaterki wywiezione zostają z Kresów wschodnich na Syberię.Czas wielkiej próby udaje im się przetrwać dzięki niezwykłemu hartowi ducha matki. Cz.II – Bohaterki wraz z Armią Andersa przedostają się do Afryki. Książka pisana z perspektywy córki Kasi, opowiada o codziennym życiu Polaków w Ugandzie, fascynującej Afryce i tęsknocie za ojczyzną. Cz.III – Wymarzony powrót do powojennej Polski i brutalne spotkanie z komunistyczną rzeczywistością. Polecam Maria

Clarke Stephen
Merde! Rok w Paryżu.

Paul przyjeżdża do Paryża, by pomóc w otwarciu sieci angielskich herbaciarni. Spędza tam dziewięć miesięcy, podczas których na własnej skórze odczuwa wady i zalety bycia cudzoziemcem we Francji. Jest to wciągająca i niezwykle zabawna powieść przygodowa. Książka jest również doskonałym przewodnikiem. Polecam Tatiana

 

Nienawiść
Srokowski Stanisław
„Nienawiść” opowiada, jak mówi wydawca, o konflikcie sumienia i dramacie ludzkiej godności. O straszliwej samotności człowieka w obliczu tragedii i rozpaczy. Ten wstrząsający zbiór opowiadań nie pozwala zapomnieć o okrucieństwie ludzi, obojętności świata. „Nienawiść” to książka przepojona okrucieństwem, wstrząsająca. Pokazuje jak nacjonalizm potrafi zniszczyć ludzi, doprowadzić do tego, że sąsiedzi a nawet rodziny mordują sie nawzajem. „A dusza ma wielkie oczy i długą pamięć”- pisze autor w jednym z opowiadań i słowa te powinny być mottem całej książki. Dusza zapamiętała i przechowuje wspomnienia okrucieństw, jakich dopuścili się Ukraińcy. Dramat około 300 tysięcy Polaków zamordowanych w okrutny sposób przez ukraińskich nacjonalistów to trudna lektura. Ale jest też drugi dramat. Dramat niepamięci – jak dowiodły badania socjologiczne 86 % Polaków nie wie nic o tragedii, jaka w czasie II wojny dotknęła Kresy. Wiedza o obozach koncentracyjnych jest dostępna szeroko, wiedza o piekle Podola i Wołynia do dziś pozostaje ukryta. Polecam:E.B.

Psi rok
Katz Jon
Kolejna książka autora „Dobrego psa”, która bawi i wzrusza. Czyta się jednym tchem. Jon Katz potrafi barwnie opisać losy swoich ukochanych psów. Juliusz i Stanley – labradory, oraz dwa border collie: Homer i Orson to psy, które towarzyszą Jonowi każdego dnia. Razem z nimi spędzamy rok na farmie Jona. Autor barwnie opisuje codzienność ze wszystkimi radościami, smutkami czy problemami. To opowieść o zaufaniu i zrozumieniu, o życiu i śmierci, o kontynuacji i zmianie. Autor znakomicie przekonuje czytelnika jak ważne w naszym życiu są zwierzęta, jak potrafią zmienić je na lepsze. Pokazuje jak silne potrafią być więzi między człowiekiem a zwierzętami i jak wzajemnie się potrzebują. Polecam:E.B

Dobry pies
Katz Jon
To książka o miłości. Prawdziwej miłości między człowiekiem a psem. Historia opowiadana przez człowieka, który usilnie stara się zrozumieć psie emocje, psi sposób postrzegania świata. To niesamowita i wstrząsająca opowieść, w której autor – doświadczony opiekun wielu psów- zwierza się ze swoich przemyśleń i rozterek. Historia psa, który uwielbia swego pana, ale nie potrafi poskromić swoich niekontrolowanych zachowań, którym żadne szkolenia, leki czy nawet praktyki szamańskie nie potrafią zaradzić. Piękny biało- czarny border collie, mający awersje do wszystkich rozkazów, nie poddający się szkoleniu czy tresurze, był przyczyną i źródłem wiecznych problemów, kłótni, awantur, konfrontacji, stresów, nieporozumień i wydatków. „Dobry pies” to historia miłości ludzko- psiej, pokazuje jak silna i piękną relacje można stworzyć z psem, szczególnie z psem życia. „Ludzie, którzy kochają psy, często mówią o psie swojego życia. Wiele razy słyszałem to określenie, zanim zacząłem rozumieć jego rzeczywiste znaczenie. Pies mojego życia, to ten, którego kocham szczególnie mocno, czasami wręcz w sposób niewytłumaczalny”- Jon Katz Polecam:E.B.

Bruderszaft z Belzebubem
Maciej Rybiński
Opowieść o pijackiej peregrynacji bohatera, który wraz z przyjacielem w wieczór 11 grudnia 1981 roku wędrował po restauracjach i knajpach Warszawy. Dzień później akcja powieści przenosi się na wesele córki badylarza z synem przedstawiciela komunistycznej władzy. I to na tym przyjęciu dochodzi do tytułowego bruderszaftu bohatera z Belzebubem. Satyryczna, przepełniona ironią i gorzkim humorem podróż w czasy PRL-u. Polecam: Elżbieta

Skazani na ciszę
Dawid Lodge
Bohater powieści emerytowany profesor lingwistyki, próbuje pogodzić się ze starością i śmiertelnością. Irytuje go tylko własna głuchota, choć i ona bywa przydatna( gdy rozmówca jest nudny), czasem jednak wypędza profesora w kłopoty. Zwłaszcza gdy piekielnie ambitna i atrakcyjna doktorantka z Ameryki wykorzystuje tę ułomność. Mistrz powieści uniwersyteckiej jest, jak zwykle dowcipny i błyskotliwy. Historia jego bohatera wzrusza, pobudza do refleksji i zadymy. Polecam: Elżbieta

Irene Spencer
Żona mormona
Wspomnienia Ireny Spencer. Autorka w wieku 16 lat wyszła za mąż za mormona poligamistę. Była drugą z dziesięciu żon. W poligamii żyła 28 lat. Wychowała trzynaścioro dzieci. W książce opisuje zasady Reguły i swoje życie podporządkowane tym zasadom. Konsekwencją było życie w skrajnej nędzy i izolacja od reszty świata. Gdy do tego dochodzi lekceważenie ze strony męża powstaje zwątpienie, czy słuszną obrała drogę i rodzi się bunt się przeciwko takiemu życiu. Polecam Bożena

 

Judith Fathallah
Chuda
Dziewczyny chcą być piękne, chude i doskonałe. Kiedy jednak zwykłe odchudzanie przeradza się w chorobę psychiczną w anoreksję, która nieubłaganie wyznacza drogę do samozagłady. „Chuda” to książka właśnie o tym jak szybko wpada się w sidła choroby i jak się z nią walczy. Anoreksja jest straszna, ale można ją pokonać. Świadczy o tym historia Jess opisana w tej świetnej literacko i boleśnie prawdziwej powieści.”Chuda” opowiada o trzynastoletnie Jessice, której przeszkadzają własne 64 kilogramy przy 155cm wzrostu. Zaczyna się odchudzać. Powoli staje się to jej obsesją. Czy uda jej się przezwyciężyć chorobę? Piękno nie musi być w rozmiarze S. Polecam Tatiana

Tess Gerritsen
Ogród kości
Tess Gerritsen zdobyła sławę dzięki thrillerom medycznym, natomiast jej najnowsza powieść różni się jednak od tego co dotychczas przedstawiła czytelnikom. Ogród kości jest dwuwątkową historią kryminalną rozgrywającą się w dwóch planach czasowych: współcześnie i w roku 1830. W XX wieku główną bohaterką jest Julia,która właśnie nabyła starą posiadłość. Pewnego dnia kobieta wykopuje noszącą wyraźne ślady przemocy czaszkę. Autorka przenosi czytelników do XIX-wiecznego Bostonu, by wyjaśnić do kogo należą kości i jak dostały się do jej ogródka. Naszym przewodnikiem jest młody student medycyny Norris. Chłopak bardzo zdolny, lecz niestety ubogi. Oskarżony o zbrodnie młodzieniec szuka pomocy u jednego ze światków zabójstw, którym jest piękna dziewczyna. Polecam Tatiana.

Polka
Manuela Gretkowska
Polka to swego rodzaju dziennik pisarki. Dzięki tej książce możemy dowiedzieć się wielu interesujących rzeczy o jej życiu codziennym, podróżach, a także o osobistych przemyśleniach. Poznajemy również szczegóły pracy literackiej autorki kilku czytelniczych bestsellerów. Głównym tematem są jednak jej przeżycia związane z ciążą. Manuela Gretkowska w bardzo osobisty, często także humorystyczny, sposób opowiada o tym jak dowiedziała się, że jest w ciąży, jak się bała o swoje nienarodzone dziecko, a także o relacjach z mężem, również tych najbardziej intymnych. Przedstawia nam także swoje rozmowy z nienarodzoną córką, pełne ciepła, matczynej troskliwości, ale przyprawione też szczyptą ironii. Polecam tę książkę wszystkim miłośnikom literatury, a przede wszystkim kobietom spodziewającym się dziecka. Polecam Joanna

Porzucone sutanny
Piotr Dzedzej
To wywiady z 26 mężczyznami, którzy porzucili kapłaństwo. Ksiądz Piotr Dzedzej rozmawiając ze swoimi bohaterami nie ocenia, ani nie komentuje ich wypowiedzi czy postaw, zadaje tylko pytania: Dlaczego młodzi ludzie postanawiają, że zostaną księżmi? Czego uczą się w seminarium? Z czym w stanie duchownym radzą sobie najgorzej? Dlaczego porzucają sutanny? Jakie ponoszą tego konsekwencje? Czy tego żałują? Czy Kościół pomaga byłym księżom? O czym marzą mężczyźni, którzy porzucili sutanny? I wiele podobnych. Jeśli chcecie poznać odpowiedzi na te pytania, to warto przeczytać tę książkę, jednak nie są to odpowiedzi jednoznaczne. Każdy z bohaterów ma swoją odpowiedź i to jest w tej książce najciekawsze. Dzięki niej czytelnik dowiaduje się rzeczy, o których świecki człowiek nie ma na ogół pojęcia, a przede wszystkim może spojrzeć na księży z zupełnie innej strony. Książka ta pomaga zrozumieć, że osoby duchowne to ludzie, którzy mają do spełnienia ważną misję, posłannictwo, czy jakkolwiek inaczej to nazwiemy, ale czasami nie dają rady, gdyż przegrywają z własnymi lękami, słabościami, wadami albo pragnieniem bycia kochanym. Kochanym i spełnionym w tej łączącej ludzi zwykłej miłości (jeśli miłość może być zwykła). Polecam Joanna

Mariusz Urbanek
Waldorff Ostatni baron PRL-u
W historii powojennej Warszawy nie było postaci równie barwnej jak Jerzy Waldorff. Urodził się w XIX wieku, żył w wieku XX, ale nie chciał doczekać wieku XXI. Zmarł 29 grudnia 1999 roku. W dziesiątą rocznicę śmierci ukazała się na rynku wydawniczym książka autorstwa Mariusza Urbanka o człowieku obok którego nie można było przejść obojętnie, o człowieku który za życia stał się legendą. Jerzy Waldorff to postać barwna, osobowość, indywiduum, człowiek który wzbudzał emocje i drażnił. Waldorff to Powązki, Puzon i wielka miłość do muzyki Karola Szymanowskiego. Polecam: Renata

Wojciech Tochman
Schodów się nie pali
To jedenaście reportaży o człowieku samotnym, zagubionym, innym. ” Przejmująca książka – tak na jej okładce pisał Ryszard Kapuściński – ” Są w tych historiach jakieś zdumiewające tajemnice, które autor stara się odkryć i z talentem je opisuje, Wojciech Tochman to przede wszystkim – wrażliwość, niepokój i pasja”. Polecam Maria

Angelika Kuźniak:
Marlene
To reporterska opowieść o Marlenie Dietrich, która w ramach tournee odwiedziła Polskę w latach 1964 i 1966. Mimo licznych biografii artystki powstała jeszcze jedna próba pokazania „Błękitnego Anioła” bez retuszu, jej konfliktu z własnym narodem, wynikłym z antynazistowskiej postawy w latach wojny, jej samotności z wyboru. Powstał portret kobiety niezwykłej i intrygującej. Po śmierci aktorki władze landu Berlin zakupiły olbrzymią kolekcję pozostawionych przez nią rzeczy. Wśród nich autorka znalazła czerwony, mocno podniszczony notes, a w nim kilka polskich nazwisk jak Czesław Niemen czy Zbyszek Cybulski. Książka została wzbogacona ilustracjami, obszernym kalendarium życia Marleny Dietrich i bibliografią. Polecam- Renata

Krzysztof Varga:
Gulasz z Turula
Książka napisana przez pół- Polaka i pół- Węgra to swego rodzaju przewodnik po historii własnej rodziny, po węgierskich knajpach, starych modelach ikarusów, obyczajowości, mitach i symbolach a nade wszystko po węgierskiej duszy. To książka napisana z uczuciem, przepełniona nostalgią i tęsknotą za minioną wielkością Węgier. Polecam- Renata

 

 

Tomasz Lem:
Awantury na tle powszechnego ciążenia
Pełna ciepła, humoru i czułości opowieść o kimś bardzo niezwykłym, o Stanisławie Lemie. Autorowi udało się przybliżyć postać ojca jako człowieka obdarzonego wielkim poczuciem humoru, wielbiciela narciarstwa, motoryzacji i słodyczy, autora dyktand, limeryk i „listów rozwodowych”. Książka przeplatana rodzinnymi, biało- czarnymi fotografiami i korespondencją jaką Lem prowadził m. innymi ze Ściborem- Rylskim. Tomasz Lem napisał książkę o swoim ojcu z dyskretną szczerością i miłością. Awantury to piękny język, czyta się z wielką przyjemnością. Polecam- Renata

Jodi Picoult
„Dziewiętnaście minut”
W dziewiętnaście minut można skosić frontowy trawnik, ufarbować włosy, obejrzeć tercję meczu hokejowego. Dziewiętnaście minut wystarczy, żeby zaplombować ząb, upiec ciastka, poskładać pranie pięcioosobowej rodziny. (.) W ciągu dziewiętnastu minut można się doczekać dostawy zamówionej pizzy. Przeczytać dziecku bajkę lub wymienić olej w aucie. Przejść dwa kilometry. Obrębić dół spódnicy.”Autorka jak zwykle porusza trudny temat. Tym razem pisze o przemocy w szkole. Gnębiony psychicznie i fizycznie uczeń, doprowadzony do ostateczności przynosi do szkoły broń i przez dziewiętnaście minut strzela na oślep, mordując wszystkich, którzy staną mu na drodze. Czy musiało dojść do tej tragedii? Czy nikt nie zauważył przez jakie piekło przechodzi każdego dnia Peter Houghton ? Czy trzeba być potworem by dokonać takiej zbrodni? Tę wstrząsającą powieść poleca Bożena

Adam Wiesław Kulik
Leśmian Leśmian. Wspomnienia o Bolesławie Leśmianie.
Zebrane przez Adama Kulika wspomnienia o Leśmianie czyta się z równie zapartym tchem jak gdy pochłania się iskrzącą od zwrotów akcji powieść historyczno-przygodową. Tu także mamy do czynienia z zakurzonymi tropami, rękopisami pokreślonymi pełnymi znanych tylko poecie kodów, prawdziwie detektywistycznym śledztwem, tyle że postawionym pytaniem nie jest „Kto zabił?” tylko „Dlaczego o tym napisał?”. Zamiast inkaskich piramid i podziemi Luwru przemierzamy szumy Hrubieszowa i szelesty Zamościa, coraz wyraźniej odsłaniając z mgieł niewiedzy świat, w którym dorastał artystycznie Bolesław Leśmian. Sama przyjemność nie tylko dla miłośników Leśmianologii Stosowanej. Polecam – Piotr.

Trudi Canavan
Trylogia Czarnego Maga Gildia Magów T. 1 – Nowicjuszka, T.2 – Wielki Mistrz
Zalążek chaosu w ustalonym od wieków porządku. W Mieście pojawił się Mag. Dziki, samorodny, nieujarzmiony talent, który objawia się w najmniej odpowiedniej chwili, może wywrócić teraźniejszość do góry nogami i wypalić świat do litej skały. Gdybyż Sonea miała tę świadomość gdy powodowana gniewem cisnęła kamień w znienawidzonych członków Gildii Magów? Gdyby wiedziała to pewnie nie mielibyśmy o czym czytać. A tak – epopeja kanadyjskiej pisarki porywa czytelnika do szalonego tańca po mieście Imardin gdzie Sonea rozpoczyna marsz ku nieuchronnemu przeznaczeniu. Polecam – Piotr.

Barbara Kosmowska
Hermańce

Odrobina tokarczukowego Prawieku, szczypta magii prosto z Macondo Gabriela Garcii Marqueza. Współczesne zadupie, niby żywcem z telewizyjnych rancz, gdzie prosta prawda prostego luda chichocze z zaplątanych w uwierającą codzienność miastowych. „Hermańce” Barbary Kosmowskiej to powieść diametralnie różna od wcześniejszych w jej twórczości. Próżno tu szukać modnego nurtu „powieści dla pań” a tym bardziej „powieści dla podrastających dziewcząt”. To nie ta Kosmowska. Ale kto wie? Może to Kosmowska o przedłużonym terminie wartości? Jak wino z toskańskich winnic. Polecam – Piotr.

Małgorzata Szejnert
Wyspa Klucz
Wyspa Klucz to reportaż złożony z literackich opowiadań o najsłynniejszej na świecie stacji imigracyjnej. O ludziach, ich losach, Ameryce, tolerancji. Na Ellis Island wylądowało szesnaście milionów emigrantów, którzy zbudowali współczesną Amerykę. To tam zaczynała się przygoda przyszłych pucybutów i miliarderów , którzy przypłynęli do Stanów Zjednoczonych przez ocean w steergate, na najniższym pokładzie statków przystosowanym do przewozu bydła. Szejnert mówi również o polskiej emigracji. Polscy bohaterowie pojawiają się, bo przecież setki tysięcy naszych rodaków zaczynało na wyspie nowe życie. Polecam – Elżbieta.

Jacek Dehnel
Balzakiana
Balzakiana składa się z czterech nowel. Dehnel opowiadając o losach różnych bohaterów, zmierza do opisania prawideł rządzących światem. Światem, w którym panoszą się obłuda, snobizm, samolubstwo. Przedstawił zwykłą dziewczynę beznadziejnie zakochaną w niezwykłym na pozór malarzu, która niczym bohaterka piosenki Osieckiej zabiła się, bo dla niej światem był jeden człowiek. Sportretował członków rodziny, którzy wykorzystując potrzebę uczuć swojej najbliższej krewnej, najpierw ją okradają, a gdy ta przestaje być samodzielna, przekazują ją sobie niczym zepsuty mebel. Opowiedział historię pewnego dandysa, który mamił się mrzonką o społecznej nobilitacji. Życie bohaterów „Balzakianów”do złudzenia przypomina egzystencję w prawdziwym świecie. Mają oni te same troski i problemy co większość, dają się zwieść podobnym obietnicom, pragną uczucia i zainteresowania, wreszcie chcą spełnić swoje marzenia. Potężnym orężem w ręku Dehnela jest ironia, dzięki której ujawnia swój stosunek do rzeczywistości i bohaterów. A skąd „Balzakiana”? W książce jest mnóstwo aluzji do „Komedii ludzkiej”. Autor posługuje się podobnym do Balzakowskiego humorem, opisuje podobne ludzkie postawy, żądze i pragnienia – ambicje, miłość, skąpstwo, rozczarowanie. Polecam – Elżbieta.

Victoia Hislop
Powrót
Młoda Angielka ulega urokowi hiszpańskiej Grenady. Wędrując ulicami miasta, w którym urodziła się i zginął słynny poeta Federico Garia Lorca, trafia do kawiarni ozdobionej pożółkłymi fotografiami. Nawiązuje rozmowę ze starym kelnerem, który opowiada jej historię poprzednich właścicieli lokalu. Hiszpania lata 30, wojna domowa i dyktatura wojskowa generała Franco. Mercedes młoda wrażliwa Hiszpanka, której pasją jest flamenco i miłość do przystojnego gitarzysty. Rozdarte politycznym konfliktem Grenada i Malaga stają się areną brutalnych represji i masowych egzekucji odciskając tragiczne piękno na losach rodziny młodej hiszpanki. Polecam B.

Maja Kotarska
Dracena przerywa milczenie
Tajemnicę morderstwa w instytucie naukowym próbują rozwiązać dr Agata Cyryl i dr Jola Kapłan. Pomagają im niecodzienni współpracownicy – uczciwa roślina i psotna kotka Mopka, a po piętach depcze policja wyposażona w dobre chęci i cuda techniki. Humor Mai Kotarskiej sprawia, że zwykłe życie staje się niezwykle zabawne, a do słabości bliskich mamy więcej dystansu i życzliwości. Polecam – B.

 

Andrew Tarnowski
Ostatni Mazur
To historia dwudziestowiecznej Europy i dzieje upadku jednego z najstarszych polskich rodów. Przejmująca opowieść o świecie utraconym na zawsze, burzliwych losach trzech pokoleń galicyjskiej arystokracji, o powrocie do rodzinnych majątków po odzyskaniu niepodległości, ale także o miłości, zdradzie i zemście. Polecam – B.

 

 

Anna Szatkowska
Był dom
Niezwykła historia rodziny Kossaków, osnuta wokół XX-wiecznej historii Polski. Wspomnienia Anny Szatkowskiej odnoszą się do losów znanej rodziny autorki (dziadkowie z rodziny Kossaków, matka Zofia Kossak – Szczucka). Wspomnienia sięgają od lat przedwojennych,przez okres wojny, po lata sześćdziesiąte. Polecam- M.

 

 

Bronisław Wildstein
Dolina nicości
Książka oświetla mroczne tajemnice III RP, obnaża mechanizmy rządzące polską polityką. Książka zawiera bardzo przekonujący obraz współczesnej Polski. Autor wprowadza czytelnika w świat byłych agentów SB, doskonale radzących sobie w świeci biznesu i mediów, ukazuje ich zależność i powiązania z polityką i środowiskiem dziennikarskim. Polecam – M.

 

 

Emily Wu, Lary Engelmann
Piórko na wietrze
Poruszająca autobiograficzna historia młodej Chinki dorastającej w czasach rewolucji kulturalnej pod rządami Mao Zedonga w latach 1960/70. Pełna szczegółów z codziennego życia opowieść o przetrwaniu i nadziei w czasach głodu i terroru, które pochłonęły w komunistycznych Chinach miliony ofiar. Polecam – M.

 

 

Bernhard Schlink
Lektor
Nastoletni chłopiec zakochuje się po raz pierwszy w życiu. Jego wybranką Hanna – kobieta po trzydziestce, która uczy go namiętnej miłości i prosi aby jej czytał na głos książki. Chłopiec zostaje jej lektorem, czyta powieści należące do kanonu światowej literatury. Pewnego dnia kobieta znika bez śladu. Po wielu latach Michael, już jako student prawa, spotyka ją ponownie na sali sądowej. W trakcie procesu poznaje przeszłość Hanny. Jest to proces przeciw strażniczkom pełniącym w czasie II wojny światowej służbę w obozie koncentracyjnym. Uświadamia sobie,że Hanna ukrywa prawdę,której wstydzi się bardziej niż popełnionych zbrodni. W tej powieści są pytania na temat prawdy o naturze człowieka i naturze człowieczeństwa. Bardzo wciągająca lektura. To książka, która na długo pozostanie w pamięci. Polecam – Anita.

Stieg Larsson
Mężczyźni, którzy nienawidzą kobiet
To doskonały, pełen pasji thriller, w którym tajemnica trzyma czytelnika w napięciu aż do samego końca. W książce świetne jest wszystko – bohater, fabuła, atmosfera. Pewnego wrześniowego dnia w 1966 roku szesnastoletnia Harriet Vanger znika jak kamień w wodę. Prawie czterdzieści lat później Mikael Blomkvist otrzymuje nietypowe zlecenie od Henrika Vangera. Stojący na czele wielkiego koncernu magnat przemysłowy prosi dziennikarza o napisanie kroniki rodzinnej Vangerów. Okazuje się, że spisywanie dziejów to tylko pretekst do próby rozwiązania zagadki zniknięcia Harriet. Po pewnym czasie dołącza do niego młoda ekscentryczna researcherka Lisbeth Salander. Wspólnie odkrywają przeszłość klanu Vangerów i wykrywają prawdę o wiele bardziej mroczną i krwawą niż ta, którą spodziewali się odnaleźć… Polecam – Anita

Hugh Laurie
Sprzedawca broni
Książka dla miłośników serialu _Dr. House_(autor książki gra tam główną rolę),ludzi lubiących przewrotny angielski humor( typu Monty Python).Laurie strzela żartami z szybkością karabinu maszynowego. Parodiuje przy tym typowe powieści szpiegowskie i kryminalne. Bohaterem „Handlarza” Laurie uczynił Thomasa Langa, byłego żołnierza, twardziela o złotym sercu, który otrzymuje zlecenie zabójstwa. Odmawia. Kiedy próbuje ostrzec swoją ofiarę, szybko okazuje się, że nic nie jest tym, na co wygląda. Jego i tak średnio uporządkowany świat wali się w gruzy, rusza lawina kłopotów, w które Lang pakuje się w towarzystwie dwóch pięknych kobiet, agentów przeróżnych służb i biznesmenów, którzy za wszelką cenę chcą zrobić interes na pewnym śmiercionośnym prototypie. Jeśli możesz pozwolić sobie tylko na jedną zabawną książkę, to musi nią być Sprzedawca broni. Bo jest zaskakująca, aktualna i niezwykle śmieszna. „Washington Post”. Polecam – Anita

William Young
Chata
Najmłodsza córka Allena Mackenziego – Missy została porwana podczas rodzinnych wakacji. W opuszczonej chacie, ukrytej na pustkowiach Oregonu, znaleziono ślady wskazujące na to, że została brutalnie zamordowana. Cztery lata później Mack dostaje tajemniczy list, najwyraźniej od Boga, a w nim zaproszenie do tej właśnie chaty na weekend. Wbrew rozsądkowi Mack przybywa do chaty w zimowe popołudnie i wkracza do swojego najmroczniejszego koszmaru. Jednakże to, co tam znajduje, na zawsze odmienia jego życie .Książka niezwykła. O strachu, bólu, smutku, złości, wściekłości, nienawiści, a zwieńczenie lektury to piękny traktat o miłości. Autor opisał historię skrzywdzonego człowieka i jego relację z Bogiem, który okazuje się być inny niż sądzimy… Ciepła, intrygująca historia, momentami wzruszająca, czasem zabawna. Polecam – Anita

Jan Grzegorczyk
Chaszcze
Czy spacer po lesie może zmienić czyjeś życie?. Fotografowanie ptaków zakończy się dla głównego bohatera niespodziewanym odkryciem. Znalezienie zwłok wisielca rozpocznie lawinę zdarzeń w życiu Stanisława Madeja. Na korze drzewa kilka dni później pojawia się napis _Judasz_. Madej postanawia rozwikłać zagadkę tajemniczej śmierci. Prowadząc śledztwo, coraz bardziej zagłębia się w chaszcze ludzkich losów, historii i własnego życia. Chaszcze to znakomita powieść, w której mroczne sfery ludzkich dusz, wina, namiętność i zdrada mieszają się z charakterystycznym dla Grzegorczyka humorem i darem obserwacji. Powieść całkiem inna od poprzednich, tak samo wciągająca. Wydana w nowej serii wydawnictwa Znak – Powieść z duszą. Polecam – Anita

Jodi Picoult
Zagubiona przeszłość
Delia Hopkins wiedzie cudowne życie w miasteczku w New Hampshire u boku swojego ukochanego, córeczki, ojca i psa. Bohaterka czeka na ślub, który ma odbyć się niebawem. Czy do niego dojdzie?Autorka opisuje nie tylko losy głównej bohaterki, ale również jej najbliższych. Poznajemy losy jej długoletniej przyjaźni z dziennikarzem, Ericiem, ojcem jej córeczki i przyszłym mężem. Te opowieści z młodości przepełnione są wrażliwością, delikatnością młodzieńczego uczucia. To wielka zaleta pisarki i „Zagubionej przeszłości”. Szczególnie ciekawe są rozdziały, których narratorem jest Andrew, ojciec Delii. Jest to list od ojca do córki w którym tłumaczy on swoje postępowanie. Listy wyglądają tak jak gdyby pisał je przyjaciel do przyjaciółki, który pomaga przeżyć skomplikowany i trudny okres w życiu Delii. „Zagubiona przeszłość” to niezwykłe studium psychologiczne ojca darzącego dziecko miłością tak wielką, że gotów był dla niej popełnić nawet najgorsze przestępstwo, oraz kobiety, która dowiaduje się, że stabilność jej małego świata oparta jest na kłamstwie. Jodi Picoult to świetny psycholog, z niezwykłą znajomością tematu opisuje zmagania alkoholika z nałogiem. Autorka porusza też bardzo ważny i drażliwy temat rodzicielstwa, które nie jest łatwe. Największą zaletą książki jest przyjemność z odkrywania dalszych losów bohaterów. Polecam – Sylwia.

Nasierowska Fotobiografia
Zofia Turowska
Książka nie tylko do czytania, ale być może przede wszystkim do oglądania. 4oo stron, mnóstwo niesamowitych fotografii i już wiadomo dlaczego o Nasierowskiej pisał Wańkowicz „Fotografka Boska”a „Newsweek” nazywa ją „Annie Leibovitz Peerelu!”. „Bo przecież… każdy chciał mieć zdjęcie od Nasierowskiej. Kobiety, bo wyglądały romantyczniej niż w rzeczywistości, mężczyźni – bo subtelniej. Z jej fotograficznych portretów promieniowała fascynująca siła piękności.” Zofii Turowskiej udało się uchwycić dwie z wielu twarzy Zofii Nasierowskiej – po pierwsze, słynną – artystkę i dokumentalistkę po drugie, gospodynię świetnie prosperującego mazurskiego pensjonatu. Tę ilustrowaną opowieść o niezwykłej kobiecie i jej rodzinie czyta się jednym tchem. Książka opowiada nie tylko o fotografowaniu, ale i o życiu towarzyskim sfer artystycznych Łodzi i Warszawy, o małżeństwie z Januszem Majewskim, o budowie pensjonatu na Mazurach. Książka tworzy portret artystki, podobny do tych jakie tworzyła Zofia Nasierowska – fascynujący może upiększony, ale niezafałszowany. Polecam Anita

Jakbyś kamień jadła
Wojciech Tochman
Wstrząsająca książka, tematyką( wojna, ludobójstwo) i stylem pisania (minimum słów, maksimum treści) podobna do „Medalionów” Zofii Nałkowskiej. Tło wydarzeń stanowią czystki etniczne i walka między Serbami a Muzułmanami w latach 1992-1995. To spojrzenie po latach, próba ukazania grozy wojny przez cierpienia tych, którzy pozostali przy życiu i od dawna borykają się z koszmarnymi wspomnieniami. Wojna to nie tylko okopy i zabijanie, to także wspomnienie zabijania, upokorzeń, chora pamięć, pragnienie zemsty, nienawiść. Ta wojna trwa więc nadal – w głowach. Reportaże Tochmana dobrze uchwyciły też straszną banalność zła. Nie było tam odwiecznych wrogów. Byli sąsiedzi, którzy mordowali sąsiadów, chłopcy, którzy zabijali szkolne koleżanki. Tej książki nie da się przeczytać jednym tchem, odkład się ją na bok , wręcz jak pisze Olga Tokarczuk „Zaczynam czytać, odkładam, nie chcę o tym myśleć, wolę zająć się swoimi rzeczami, ale wieczorem znowu wracam do maszynopisu. Wolałabym, żeby nie pisano takich książek.” Ale tą książkę trzeba przeczytać koniecznie. Polecam Anita

Autobiografia na czterech łapach czyli historia jednej rodziny oraz psów, kotów,koni, jeży, żółwi,węży…i ich krewnych.
Dorota Sumińska
Książka która „dobra jest na wszystko”, wspaniale poprawia nastrój, czytając ją trzeba nastawić się na nagłe ataki śmiechu. Można czytać ją kilkakrotnie, od końca, środka, czy po prostu od początku. Autorka – Dorota Sumińska _ doktor weterynarii z wieloletnią praktyką, psycholog zwierzęcy z zamiłowania, od kilku lat prowadząca popularne radiowe i telewizyjne programy o zwierzętach (m.in. w TVP1 „Zwierzowiec” oraz „Zwierzenia na cztery łapy” w I programie Polskiego Radia). Autorka poradników i książek o zwierzętach: Szczęśliwy kot, Szczęśliwy pies, Do serca przytul psa, Trudne tematy, Zwierz w łóżku. Motto autorki: Nasze życie warte jest tyle, ile dobrego zrobiliśmy dla innych. Warte jest tyle, ile dostało uśmiechów, okrzyków szczęścia, zamerdań ogonem, wymruczanych piosenek i uratowanych nawet malutkich, tycich żyć. Pełna anegdot, zwrotów akcji i zaskakujących zdarzeń rodzinna saga, w której zwierzęta i ludzie grają „równoprawne” role. Historia zaczyna się na Wołyniu, gdzie pradziadek autorki, hrabia Adam Halka Ledóchowski, zakochany od pierwszego wejrzenia w pięknej Tatarce, porywa ją i poślubia. Wbrew konwenansom, w imię romantycznej miłości i wspólnej pasji do koni, żyją długo i szczęśliwie dając początek dynastii, ludzi mądrych, pełnych fantazji i wielkich miłośników zwierząt. Autorka, opowiadając o swoich losach, dzieli się też przemyśleniami o namiętnościach, kolejach losu i trudnych wyborach, a ponieważ robi to z humorem i bezpretensjonalnością, książkę czyta się, jak awanturniczy romans o życiu, miłości i pasji. Polecam Anita

Bez śladu
Barclay Linwood
Wciągająca historia tajemniczego zniknięcia rodziny – majstersztyk sensacyjny, obyczajowy i psychologiczny. Pewnego dnia czternastoletnia Cynthia budzi się w pustym domu. Nie ma mamy, ojca ani starszego brata: jakby się rozpłynęli! Poszukiwania nie przynoszą rezultatu, mija dwadzieścia pięć lat. I nagle do dorosłej już Cynthii, wciąż walczącej z traumą i bojącej się histerycznie utraty męża i córeczki, przychodzi list. Wydaje się bezsensowny, ale jest jakimś śladem… Wstrząsająca opowieść o tym, jak słabo znamy innych, zwłaszcza naszych bliskich. Książka w ciekawy sposób dotyka problematyki ludzi zaginionych, a właściwie tego, co dzieje się z tymi, którzy swoich bliskich poszukują. Wyrzuty sumienia, że nie ustrzegliśmy przed niebezpieczeństwem naszą rodzinę, życie w ciągłym poczuciu zagrożenia. Miliony osób codziennie przeżywają taką traumę i nie potrafią sobie z nią poradzić. Książkę czyta się bardzo dobrze, to doskonałe czytadło na każdą porę roku. Polecam – Anita

Chemia śmierci
Simon Beckett
Już dawno nic nie trzymało mnie w napięciu tak, jak ta książka. Z każdą następną stroną rośnie strach i ciekawość. Ciało ludzkie zaczyna się rozkładać cztery minuty po śmierci. Coś, co było kiedyś życiem, teraz przechodzi różne chemiczne procesy Zaczyna trawić samo siebie. Komórki rozpuszczają się od środka. To martwe, ciało staje się pożywieniem dla innych organizmów. Muchy składają jaja, z jaj wylęgają się larwy. Larwy zjadają bogaty w składniki pokarmowe „materiał”. Straszne, po przeczytaniu zastanawiamy się nie tylko nad sensem życia, ale też nad okrucieństwem ludzi. Jak to dobrze, że to tylko książka. Zaskakujący i świetnie napisany thriller. Polecam wszystkim miłośnikom tego gatunku. Zabieram się właśnie za drugą część „Zapisane w kościach” . Polecam Sylwia